Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::load() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/include/common.php on line 49 Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::loadCore() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/xoopsload.php on line 71 Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::loadCoreConfig() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/xoopsload.php on line 91 Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::load() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/preload.php on line 28 Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::loadCore() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/xoopsload.php on line 71 Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::load() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/preload.php on line 29 Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::loadCore() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/xoopsload.php on line 71 Strict Standards: Non-static method XoopsPreload::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/include/common.php on line 50 Strict Standards: Declaration of XoopsCacheFile::write() should be compatible with XoopsCacheEngine::write($key, &$value, $duration) in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/cache/file.php on line 308 Strict Standards: call_user_func() expects parameter 1 to be a valid callback, non-static method ProtectorCorePreload::eventCoreIncludeCommonStart() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/preload.php on line 140 Strict Standards: Non-static method Protector::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/xoops_lib/modules/protector/include/precheck_functions.php on line 12 Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::load() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/include/common.php on line 60 Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::loadCore() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/xoopsload.php on line 71 Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::load() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/include/common.php on line 68 Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::loadCore() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/xoopsload.php on line 71 Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::load() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/include/common.php on line 75 Strict Standards: Non-static method XoopsLoad::loadCore() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/xoopsload.php on line 71 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/include/common.php on line 76 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 Strict Standards: Non-static method XoopsLogger::getInstance() should not be called statically in /customers/0/7/3/azadi.dk/httpd.www/class/logger/xoopslogger.php on line 374 آزادی :: انجمن http://azadi.dk/ صلح - آزادى - رفاه همگانى :: ماژول انجمن های برنامه مدیریت محتوای زوپس Sun, 24 Sep 2017 06:50:28 http://backend.userland.com/rss/ CBB 3.08 مقالات آزادی najib.roashan@gmail.com najib.roashan@gmail.com fa آزادی :: انجمن http://azadi.dk/modules/newbb/images/xoopsbb_slogo.png http://azadi.dk/ 92 52 دفاع يا خود را محکوم کردن؟ تبصره ای در باب دفاعیهء اسدالله کشتمند تحت عنوان: «خبث نيت تا به کجا!» [توسط Najib Roashan] http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=77&forum=2 مقالات قبلی: دور اول نشرات «آزادی»::: دفاع يا خود را محکوم کردن؟ تبصره ای در باب دفاعیهء اسدالله کشتمند تحت عنوان: «خبث نيت تا به کجا!»<br /> <div style="text-align: center;"><span style="color: #0000CC;"><span style="font-family: Arial;"><span style="font-size: x-large;"><br /><br />دفاع يا خود را محکوم کردن؟</span><br /><span style="font-size: large;">تبصره ای در باب دفاعیهء اسدالله کشتمند تحت عنوان<br />«خبث نيت تا به کجا!»!</span></span></span></div><br /><br /><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: Arial;">آقاى اسدالله "كشتمند"، بعد از سالها نظاره و سكوت، اخيراً قلم برداشتند و از برادرش آقای سلطانعلى كشتمند به دفاع برآمدند. جالب اين است كه، آقاى اسد كشتمند اين دفاعيه را نه بخاطر دفاع از حزبى كه بدان تعلق داشت نوشته، بلكه از برادرش دفاع كرده است؟! اگر ايشان ادعا دارند كه خواسته است از حزب اش (شاخهء پرچم ح.د.خ.ا) دفاع كند، به دو دليل قابل قبول نيست:<br /><br />1: براى ادامهء مبارزات حزب ديروزش (ح.د.خ.ا) تلاش نكردند و امروز فعالانه براى سازمان ديگرى (نهضت فراگير و ترقى افغانستان!) كار ميكنند؟<br /><br />2: چرا در جريان سالهاى بعد از سقوط كه دهها و صد ها اتهام بالاى حزب از جانب مخالفين وارد شد و او نيز بدان معترف است، حتی يك سطر در رد آن جعليات، در مطبوعات برون مرزی افغانها نه نوشت؟ اما امروز كه عليه برادر ارشدش كس و يا كسانى چيزى مى نويسند، قلم را مى بردارد و به دفاع مى برايد؟!<br /><br />آيا آقاى اسد كشتمند با اين عمل اش، يكبار ديگر ثابت نساخت كه براى اكثر رهبران سابق حزب، هنوز مسايل خانوادگى، قومى، زبانى و سمتى، نسبت به اهداف و آرمانهاى حزب ديروز، اولويت داشته و آنها از آنچه در آن ساليان ادعا ميكردند، فرسنگ ها فاصله دارند؟<br /><br />و سخن بالاتر اينكه، به همان قول وطنى: «پُشت نام پدر چه ميگردى، پدر خويش شو اگر مردى!»، آنچه برادر ارشدش در اثر خويش «ياد داشتها» نوشته، اگر افتخاری در آن هست، به خودش تعلق دارد، ولی آقاى اسد كشتمند شخصاً در دفاع از آرمانهاى حزبى كه تا امروز بر "پرچمى" بودنش مى نازد، چه گام هاى عملی برداشته اند؟<br /><br />از سقوط دولت نجيب الله و فروپاشی ح.د.خ.ا (حزب وطن)، تقريبا يک و نيم دهه گذشت. اين سالها گرچه با سرعت سپری شدند، اما برای ما در شرايط دشوار مهاجرت و تنگ دستی ها و تنگ نفسی های ناشی از آن، ساليانيست طولانی و پُر از رنج و عذاب!<br /><br />بعد از سقوط حزب و دولت نجيب الله، اگر هم از بقايای ح.د.خ.ا گروهک ها و حلقات کوچکی سياسی سر بلند کردند، اما بخش بزرگ، اصولی و رسالتمند حزب، در انتظار روزی ساعت شماری ميكردند، كه اگر فرصت تنفس سياسی ميسر شود و آنها بتوانند بحيث عناصر سالم سياسی، يكبار ديگر قد راست کنند و از عزت، شرف، آرمان و گذشته ای پُر افتخار شان، به دفاع بر حق و اصولی برخيزند!<br /><br />سالها سپرى شدند و آن روزگاران فرا رسيد و فضای سياسی اندك مجال چنين تنفس را داد، تا به تحرك و ابتكار سياسی دست زد، اما متأسفانه بعد از سكوت طولانی و انتظار بس تلخ و جانگداز، آب در مسيرى ديگری جريان يافت: سلطانعلی کشتمند که يکی از مؤسسين نامدار ح.د.خ.ا بود، طرح فکری يك سازمان سياسی غير از (ح.د.خ.ا) را در اروپا ريخت، همان طرح نهضت فراگير سياسى كه متعاقب آن چند تن از رهبران سابق حزب بدور هم نشستند و در كشور هالند، "نهضتی ميهنى" يى را برپا كردند، كه سر انجام ميهنی نشد!<br /><br />در رابطه با اين گام آقای کشتمند، دو سوال در ذهن هر هموطن ما بخصوص اعضای رزمنده ای ديروز ح.د.خ.ا خطور ميکند:<br /><br />1: آقای کشتمند بحيث يکی از مؤسسين و سابقه داران در رهبری ح.د.خ.ا، چرا در عوض آنکه در جهت اعاده و احيای مجدد حزبش عمل ميكرد، طرح سازمان ديگری را ريخت؟!<br /><br />2: وقتی آقای کشتمند در جهت اعاده ای حزب عمل نکرد و طرح سازمان سياسی ديگری را ريخت، چرا خود به آن نهضت نه پيوست و اظهار بيطرفى كرد؟!<br /><br />اين سوالات زمانی بيشتر آزار دهنده شدند، که آقای کشتمند اثر سه جلدی اش (یاد داشتهای سياسی...) را انتشار داد و از گذشته ای سياسی اش دفاع کرد. گرچه آن اثر جوابگوى عطش بزرگ ما در آن گرمای سوزان سياسی نبود، اما بسياری از هواداران آقای کشتمند به اين اثر می بالند و ادعا دارند که:« رفيق کشتمند ما از حزب و گذشته ای سياسی بخوبى دفاع کرده است!»<br /><br />ولی شوربختانه این دوستان ما به اين نکته نه انديشيده اند، که اگر کشتمند صاحب «گذشته» را دفاع کرده، «آينده» را تباه کرده است؟! <br /><br />نه تنها آقای کشتمند، بلکه بسياری از رهبران حزب، تا حال به اين سوال جواب نداده اند، که چرا در جهت اعاده ای ح.د.خ.ا کار نکردند. گرچه بعضی از آنها در صحبت های شخصی و شب نشینیها از «بيهوده» بودن آرمانهای حزب سخن زده اند، اما نه در يک مقال و يک ياد داشت رسمی و منتشر شده در مطبوعات افغانی و يا هم خارجی، که بتواند به يک سندی مبدل شود.<br /><br />آقای کشتمند يکی از رهبران پيشين حزب از جناح «پرچم» است، که به آدرس ح.د.خ.ا و خاصتاً رهبر عقيدتی و حقيقی آن زنده ياد ببرک کارمل، حرف های زشت و غير مسؤولانه نگفته است. از اين ناحيه من از ايشان اظهار سپاس و قدردانی ميکنم.<br /><br />ولى وقتی دفاعيه ای آقای اسد کشتمند را در دفاع از برادرش خواندم، با خود گفتم: آيا اين يک دفاعيه است، يا برعكس محکوم نامه ای خودش؟<br /><br />من آن دفاعيه را آنقدر ضعيف و بی محتوی يافتم، که با خود گفتم: اگر قرار باشد رهبران سابق تحت عنوان ناقضين حقوق بشر، آنطوريكه زمزمه ميشود، به محاکم غرب و يا هم داخل کشور سپرده شوند، با چنين دفاعيه هاى ضعيف و ناقص، همه ای شان به حبس ابد تا سرحد اعدام محکوم خواهند شد. پس چه خوب بود و هست که خاموش اند و حرفی نمی زنند!<br /><br />من در نوشته های زيرين، مطالبی را از دفاعيه ای آقای اسد کشتمند برداشته و سوالاتی را از آن بيرون کرده ام، که اميدوارم در نوشتن جواب آن، به مشوره های برادر ارشدش گوش فرا دهد و محتاطانه و بدون احساساتی شدن، به قناعت هزاران عضو دردمند (ح.د.خ.ا) جواب بدهد. من حدس می زنم که در دفاعيه ای که ايشان انتشار دادند، از چنين مشوره برخوردار نبودند، ورنه در آن حد ضعيف و بی مايه به دفاع نمی پرداختند!<br /><div style="text-align: center;">***</div><br />در مقالهء آقای اسد الله كشتمند تحت نام (خبث نيت تا به کجا!) منتشره "آزادی" شماره های 72 و 73 که به جواب آقای شهبال نوشته شده است، در جايى چنين ميخوانیم:<br /><br />«... اگر نویسندهء «یاد داشتهای سیاسی و...» که در موقعیت مسئولیت تاریخی قرار داشت، سازماندهی مبارزه پرچمیها را به دفاع از خویش آغاز نمی کرد، هیچگاهی تاریخ ترقی خواهی در افغانستان او را نمی بخشید....» (در اينجا هدف نويسنده سازماندهى مبارزات مخفى حزب در زمان خلقى ها است)<br /><br />سوال اساسی در اينجاست كه، چرا آقای سلطانعلی کشتمند، اين رسالت را بعد از سقوط حكومت داكتر نجيب الله نيز انجام ندادند؟ آقای اسد کشتمند، تمام مسؤولیت تاریخی برادرش را در نگارش و انتشار "یاد داشتهای سياسی..." خلاصه ميکند؟!<br /><br />بلی! نگارش آن اثر "بخشی" از رسالت تاريخی او بود، نه "یگانه" رسالت اش! آيا رسالت يک تن از مؤسسين حزب تنها دفاع از گذشته است، يا اينکه دوام مبارزه و بقای حزب اش؟!<br /><br />به نظر من، نگارش آن ياد داشتها در گام دومی قرار ميگيرد و تاريخ ترقی خواهی افغانستان، آقای کشتمند را بخاطر چنين کوتاهی نخواهد بخشيد و نگارش چنين اثر، از او شفاعت نخواهد کرد!!!<br /><br />آقای اسد کشتمند در جای ديگری می نويسد:<br /><br />«... در مورد مسئولیت نویسندهء« یاد داشتهای سیاسی...» در فروپاشی حاکمیت، امیدوارهستم زحمت کوچکی بخود داده و یکبار استعفاء نامه مورخ 25 سرطان سال 1370 (جولای 1990) ایشان را از تمام مقامات حزبی و دولتی...»<br /><br />اين توضيح: «استعفاء از تمام مقامات حزبی و دولتی»، كمی گُنگ است. استعفای دولتی را قبول دارم، ولی اين استعفای حزبی يعنی چه؟ اولاً بايد پاسخ داده شود كه استعفاء از "مقام حزبی" يا "عضويت حزبی". كدام اش صورت گرفت؟ <br /><br />اگر آقای کشتمند از مقام حزبی استعفاء داده است، به اين معنی نيست که ديگر عضو حزب نبود و لذا هرچه بر سر حزب آمد، به او ارتباطی نداشت. او بحيث يک سرباز عادی حزب بايد به مبارزه اش ادامه می داد و زياد تر از هميشه عليه انحرافات داخلی قرار ميگرفت. آيا «ما» به اهميت «مبارزهء درون حزب» در زمان قبل از احراز قدرت، کم بها ميداديم؟ ولی اگر قرار باشد آن استعفاء همزمان از هردو مقام دولتى و عضويت در حزب بود، قضيه از لحاظ حقوقی تغيير ميکند و بحثی ديگری آغاز ميشود:<br /><br />استعفاء از «عضويت حزب»، به معنی از دست دادن اعتقاد به مضمون و ماهيت يک حزب سياسی است. استعفاى يک تن از مؤسسين حزب، ديگر تا آنجا فاجعه بار است که يک کتلهء عظيمی از اعضاى همان حزب را با خود می کشاند، بخصوص در کشور های عقب نگهداشته شده ای مانند افغانستان، كه افراد بيشتر به عقب شخصيتها ميروند تا ايده ها! از همين سبب فرکسيونهای زيادی در داخل حزب سر بلند کردند و از تأسيس حزب تا سقوط آن، تعداد بسيارى از اعضای حزب، دنباله رو افراد و شخصيتهای رهبری بودند و هنوز هم هستند.<br /><br />درهمين اروپا، ما شاهد آن بوديم که چگونه شماری از اعضای حزب بدون آنکه به ماهيت و عُمق قضايا بروند، با چشمان بسته در عقب همان رهبران غرق در خطا، که مسؤول سقوط دولت نجيب الله و فجايع ناشی از آن در کشور هستند، زير نام "نهضت ميهنی" و "حزب متحد ملی" قرار گرفتند.<br /><br />استعفای آقای کشتمند اگر به دليل مناسبات غير حسنه اش با نجيب الله بود، يک اشتباه تاريخی او به حساب می آيد. کشتمند صاحب اگر "مقام" حزب را بر حسب اعتراض ترک داده بود، "عضويت" آنرا که زمانی ما آنرا "شرف"، "عزت" و "افتخار" خود می دانستيم، نبايد ترک ميداد!!!<br /><br />آقای کشتمند، اگر اختلافى با داكتر نجيب الله داشته و اين حدس و گمان وجود دارد كه حتى پلان ترور اش نيز از جانب او كشيده شده بود، آنرا با استعفا از حزب چى؟ مگر حزب مال شخصى داكتر نجيب بود؟ مگر آقاى كشتمند يک تن از مؤسسين حزب نبود؟<br /><br />برای يک لحظه قبول ميکنيم که آقای کشتمند با داکتر نجيب الله اختلاف داشت و لذا از سياست کناره گيری کرد، اما بعد از سقوط زمانيکه ايشان كمی صحت ياب شدند و توانائی نوشتن را يافتند، چرا آن احساس و «مسووليت تاريخی!» يكبار ديگر به سراغ شان نيآمد و مانند دوران حفيظ الله امين، به تشكل مجدد حزب نپرداخت؟! آيا اين كوتاهی برای آن نبود كه ديگر او، آن اعتقادات گذشته را نداشت؟<br /><br />و اين مسأله نيز تعجب بر انگيز است، که چگونه آن اعتقادات «خارائين!»، روزی به اين زودى و سادگی محو و نابود ميگردند؟! شايد دليل اساسی علاوه از مريضی، کبر سن نيز باشد، ولی من هردو (مريضی و کبر سن) را دليل توقف مبارزات سياسی نمی دانم، مگر آنکه به «اعتقادات» آسيبی نرسيده باشد!<br /><br />به نظر من، استعفا از حزب اصلاً وجود ندارد. انسان تا دم مرگ به آنچه اعتقاد دارد، قاطعانه می رزمد، ولو به تنهائی هم باشد. كار سياسى به سن و سال نيز مربوط نيست و فقط با «مرگ» پايان مى يابد. به نلسن مانديلا رهبر مردم افريقاى جنويى فكر كنيم، كه 27 سال در عقب ميله هاى «اپارتايد» زندانی بود و به اثر مريضی و نا توانی آزاد شد، اما او تا همين لحظه كه حتی راه رفته نميتواند، به عقيده اش ثابت و استوار است. لذا توقع ما اين بود كه چرا آقای کشتمند در عوض «کربلائی شدن»، نلسن مانديلاى افغانستان نشد؟!<br /><br />من نفهميدم که در پايان عمر و آن سن و سالی که آقای کشتمند قرار دارند، چرا به زيارت کربلا شتافتند؟! آيا واقعاً چنين اعتقادی وجود داشت، و يا اينکه باز هم «سياست» کردند؟!...<br /><br />اگر اعتقاد مذهبی داشتند و آن مبارزه و قربانی ها عبث بودند، پس چرا در دوران اقتدار به صراحت نگفتند و از قربانيهای بيشتری، که به امر و فرمان ايشان که دومين شخصيت مطرح سياسی در کشور بودند، جلوگيری نکردند؟!<br /><br />و اگر آن زيارت کردن(!) تظاهری و از روی سياست بود، چرا در پهلوی آن به جنبش و نهضت روشنفکرانه ای افغانها که قدامت يک قرنه دارد و او خود نيز يکی از مؤسسين نهضت "چپ" در افغانستان بود، پُشت پا زد و با همه بُريد و مقاطعه کرد؟!<br /><br />به گفته های آقای اسد کشتمند ادامه ميدهيم. ايشان در جایی ديگری چنين به دفاع می برآيند:<br /><br />«... کتاب «یاد داشتهای سیاسی و رویداد های تاریخی» جایگاه خویش را از جمله بعنوان مدافع، تحلیلگر و بازگو کننده راستین راه بر حق حزب دموکراتیک خلق افغانستان و دستآورد های درخشان حکومت جمهوری دموکراتیک افغانستان (در دهه هشتاد) هم اکنون در تاریخ معاصر میهن و در اذهان میهن پرستان واقعی احراز کرده است....»<br /><br />فکر میکنم جواب اين پاراگراف ضرور نيست، زيرا ما در بالا تذکر داديم که: وقتی "ياد داشتهای سياسى و ..." مدافع، تحلیلگر و بازگو کننده راستین راه بر حق حزب دموکراتیک خلق افغانستان" است، پس چرا برای اعاده ای چنين يک حزب، از جانب ايشان عمل نشد؟<br /><br />آقای اسد کشتمند به ادامه می نويسد:<br /><br />«... کسانی که در طول ده سال صدارت «نویسنده یاد داشتهای سیاسی...» او را از نزدیک دیده اند، نظر شما را بطور قطع نخواهند داشت؛ آنها خاطرهء صدراعظمی مردمی و دلسوز و با توجه به حال ملت، انسانی متواضع و با تهذیب، با فرهنگ و صاحب مناعت، جوانمرد و با گذشت را بیاد دارند. و این ثمرهء یک عمر زندگی پاک و آگاهانه است و به یک روزه و بصورت تصنعی نمیتواند به میان آید...»<br /><br />من در اين قضاوت با آقای اسد کشتمند کاملاً همصدا هستم. واقعاً کشتمند صاحب شخص متواضع، حليم، دلسوز، مردم دار و... بودند. از همين جاست که يکبار ديگر با حيف و دريغ اين سوال مطرح ميشود که چرا از يک چنين شخصيت مردم دار و با نفوذ در داخل مردم افغانستان، در جهت اعاده اى ح.د.خ.ا كه او يكى از مؤسسين آن نيز بود، كار گرفته نشد؟ مردم با آن خصوصياتيكه کشتمند صاحب دارند، بيشتر چه ميخواستند؟<br /><br />آقای اسد کشتمند ادامه ميدهد:<br /><br />«... بشما رفقا یاد آوری میکنم که پس از سالهای طولانی سکوت، این اولین بار بود که در کنار سائر عوامل و امکانات، ما و شما هویت خود را بصورت مستند به کمک همین «یاد داشتهای سیاسی و...» باز یافتیم. در حقیقت راه برای استدلال ما باز شد. بیاد بیاورید آن همه سالها را که هر کس و ناکسی بسوی ما و شما دشنام و تحقیر و بیحرمتی را حواله ميکرد...»<br /><br /> جناب آقای اسد کشتمند!<br />كدام «هويت» را باز يافتيم؟! شما حالت موجود را كه فقط ناظر و تماشاچى حوادث كشور، منطقه و جهان هستيم، برگشت به هويت گذشته ميدانيد؟! اگر هدف تان سازمانهای نو بنياد و اما بی بنياد «نهضت فراگير سياسی» است، ديگر صد حيف که تا هنوز هم در همان خواب گران سالهای سکوت قرار داريد و تن به واقعيتها نمی دهيد؟!...<br /><br />آقای اسد کشتمند!<br /><br />تازه خبر شدم که سمت جديدی نصيب تان شده است و به صفت نماينده ای «نهضت فراگير ميهنی و ترقى...» در اروپا منصوب شده ايد، که خدا کند آوازه نباشد و حقيقت داشته باشد، تا بگوئيم: مبارك تان باشد! اگر حقيقت دارد، برای من سوال بر انگيز اين است که، شما که روزگاری يکی از بلند گويان مشی و سياست ح.د.خ.ا بوديد، چگونه برق آسا و به اين سادگی در خدمت آن حريفانی قرار گرفتيد، که مسؤول قتل 34 هزار فرزند صديق مردم افغانستان در سالهای جنگ تحميلی امپرياليسم عليه کشور ما هستند؟! اگر ميگوئيد كه اين «مراجعه و سازش»(!) تاكتيكى است، طوريكه آقاى علومى در ملاقات با حزبى هاى دنمارك گفتند، بايد بدانيد كه زياد خوشباورانه عمل كرده ايد!<br /><br />آزادی<br />نوامبر 2006</span></span><br /> Sat, 09 Jun 2012 16:48:52 http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=77&forum=2 راز هاى كلاه پكول داكتر نجيب الله! [توسط Najib Roashan] http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=75&forum=2 مقالات قبلی: دور اول نشرات «آزادی»::: راز هاى كلاه پكول داكتر نجيب الله!<br /> <img src='http://www.azadi.dk/billeder/NA.jpg' class='center' border='0' alt='تصویر اصلی' onload="JavaScript:if(this.width>100) this.width=100" /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: #0000CC;"><span style="font-size: x-large;"><span style="font-family: Arial;"><br />رازهاى كلاه پكول داكتر نجيب الله!</span></span></span></div><br /><br /><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: Arial;">دستگير پنجشيری، نوشتهء جالبی را در سايت «آريايی» به ارتباط برنامه های ويژه بی.بی.سی در رابطه با 25 مين سالروز تجاوز شوروی به افغانستان گذاشته است، كه اگر از حق نگذريم حقايقی کم و بيش با خود دارد، حقايقی كه به دل می نشينند و خواننده را وا ميدارد تا به نويسنده اش تحسين ها بفرستد، زيرا معلوم می شود او هنوز هم حرف های برای گفتن دارد و برخلاف اكثريت رهبرانِ سابقِ ح.د.خ.ا (حزب وطن)، آرمانهای قبلی اش را «بتاريخ نسپرده» و دردِ مردم اش را هنوز در سينه دارد.<br /><br />بی.بی.سی در سايت خويش تحت عنوانِ «داكتر نجيب الله- شخصيت چند بُعدی» نگاهی به كار و فعاليتهای ساليانِ دورانِ كارش نموده و به اين نكته اشاره كرده است كه: داكتر نجيب الله با اينكه تعديلات در برنامهء حزب وارد كرد و نام آن را تغيير داد، اما مورد توجه مخالفين اش (هدف غرب است)، قرار نگرفت.<br /><br />قبل از اينكه قسمتهای از نوشتهء آقای پنجشيری را در اينجا نقل كنم، ميخواهم نامهء داكتر نجيب الله را كه در شماره های (63) و (64) «آزادی» نشر شد، از لحاظ ارتباط با (چند بُعدی بودنِ شخصيتِ داكتر نجيب الله)، مروری مختصر كنم: <br /><br />نامهء داكتر نجيب الله، روی يك هدف ميچرخد: انجام يك «كودتا» از جانب مخالفين اش بداخل (حزب وطن)، كودتای كه اين بار اول نيست كه در بارهء آن حرف زده ميشود، بلكه طی ساليانِ بعد از سقوط، عده يی از دوستانِ و هواداران نزديك آن مرحوم، طی مقالات، رسالات و نوشته های گوناگونی، از وقوع همچو يك كودتا، سخن رانده اند.<br /><br />در اينجای شك نيست كه در بين اعضای رهبری (حزب وطن) اختلافات بزرگی وجود داشت، اختلافاتيكه سر انجام به سقوط اش انجاميد. اين اختلافات كه اگر قبلاً بين دو جناحِ حزب (خلق و پرچم) وجود داشت، بعد از تدوير پلينوم هژدهم و دور نمودنِ ببرك كارمل از رهبری ح.د.خ.ا، به اختلافات داخلی افزود و پارچه ای ديگری، به پارچه های پيشينِ حزب افزود.<br /><br /> در حقيقت پايه های لرزانِ حاكميتِ ح.د.خ.ا، با به قدرت رسيدن داكتر نجيب الله و تغييرات بزرگِ تشكيلاتی ايكه از جانب مسكو بر حزب تحميل گرديد، لرزانتر شده و هر لحظه در حالِ فروپاشيدن بود.<br /><br />همانگونه كه بی.بی.سی تبصره كرده است، دوكتور نجيب الله را با اينكه برنامهء حزب را تغيير داد و نامش را (حزب وطن) گذاشت، اما مورد قبولِ مخالفين قرار نگرفت. از اينرو امكانِ باقی ماندن (حزب وطن) در قدرت ولو با سهم ناچيز، ناممكن بود. زيرا مصالحه در شرايطی در افغانستان اعلام گرديد، كه در اتحاد شوروی تحولاتِ بزرگی در حالِ شكل گرفتن بود و از همين لحاظ ايالات متحده امريكا بمثابهء يكطرفِ درگير در قضايای افغانستان، در وجودِ تنظيم های جهادی، پيشنهادِ مصالحه را نپذيرفت، زيرا سقوط نجيب الله را حتمی دانسته و نمی خواست قدرت را با وی تقسيم نمايد.<br /><br /> اينكه در نامهء نجيب الله آمده است كه گويا فقط او خواهد بود كه كنار ميرود و قوای مسلح بر جايش باقی خواهد ماند، خيالی بود واهی كه حوادث بعدی، باطل بودنش را نشانداد، لذا سقوط نجيب الله و فروپاشی اردوی افغانستان كه نواز شريف صدراعظم پيشينِ پاكستان افتخار انحلال و نابودی اش را دارد و بدان می نازد، يك امر حتمی و پلان شده بود، كه نبايد كسی را به «كودتا» كردن و توطئه نمودن عليه آن، متهم كرد.<br /><br /> اينكه «پهلوانانِ شمال!» ديگر پابندِ تعهداتِ پيشينِ خويش نبودند و از اوامر مركز سر پيچی می نمودند، برای آن بود كه در كنار داكتر نجيب الله آينده نداشتند. برای آنها داكتر نجيب الله ديگر مُرده بود.<br /><br />اگر نجيب الله و اكنون هوادارانِ او، به اين باور بوده و هستند، كه اگر «كودتا» صورت نمی گرفت، آن پلان تحقق می يافت، چرا نجيب الله را بعد از ناكامی آن برنامه و پناهنده شدنش به نمايندگی سازمان ملل متحد، نخواستند از افغانستان بيرون نمايند؟ بايد داكتر نجيب الله را كه تا آخرين لحظه صادقانه برای تحقق آن پلان كار كرد، نجات ميدادند، كه ندادند. از اينجاست كه بايد روی ديگر سكه را خواند!...<br /><br />در آن نامه (!)، داكتر نجيب الله، از اقامتِ خود در كابل در جريان جنگ های تنظيمی و بارانِ راكتها، شيوع امراض و وقوع گرسنگی وغيره، بر مردم منت ميگذارد و فخر ميفروشد، در حاليكه مسأله كاملاً معلوم است كه او مجبور بود در كابل باقی بماند. اگر بختش ياری ميكرد و آن سربازان جلوی راهش را نميگرفتند، او حالا در بنگله اش در شهر (پونه) در هندوستان زندگی داشت و از آنجا ويرانی هايی كشور و دستآورد های مصالحهء ملی اش را، نظاره ميكرد.<br /><br /> اگر آقای دوكتور نجيب الله اينقدر دلسوز بحالِ مردمش بود، چرا بعد از اعلام مصالحه، در هندوستان به ارزش چند صد مليون كلدار قصری خريد و خانواده اش را آنجا انتقال داد؟ بايد با آنها يكجا مانند هزاران عضو حزب، تا روشن شدنِ نتايج نهايی «مصالحه»، در كشور ميبود و شعار (وطن يا كفن!) را در عمل ثابت ميساخت. او با اعزام فاميلش بخارج ثابت ساخت، كه او خود به درست بودنِ سياست اش «مصالحه ملی» بی باور بود، لذا از ديگران چه انتظار داشت؟!<br /><br /> و حال بر ميگرديم به بعضی قسمتهای نوشتهء محترم دستگير پنجشيری. او در جايی مينويسد:<br /><br /><span style="color: #000066;">«... در يکی از صفحات ويژهء "اشغال افغانستان" (منظور صفحهء بی.بی.سی است) دربارهء شخصيت چند بُعدی دکتر نجيب الله، ارزيابی انتقادی جالبی به نظر ميرسد. تصويری نيز از او طبع شده است که کلاه «پکول» سفيدی به سر دارد. اين تصوير بزبان بی زبانی، اين رمز و راز های پايان حاکميت و زنده گی پر عمل او را بيان ميکند که: دکتر نجيب ديگر آن نجيبی نه بوده است که با کلاه های طراز پيشوايان کارگران جهان، در تظاهرات دانشجويی دههء دموکراسی، سخنرانيهای تُند و آتشين ميکرده است.<br /><br />نجيب ديگر از زبان، روان، راه و رسم ها و شيوه زندگی مردم بيگانه نبوده است. برای تسخير عقول و قلوب مردم و رهايی از چنگ مردم ظلم ديدهء وطن، تلاش پُر اميد ميکرده است. نجيب در عمل و نظر به آشتی جويی، مصالحه و همکاری با تنظيمهای ساخت پاکستان و فرماندهان داخلی، گرايش نيرومند داشته است.<br /><br />جامعه جهانی بويژه حلقه های حاکم بريتانيای کبير، کشتن، بستن و به دار آويختنِ دکتر نجيب رئيس جمهور افغانستان را خبط و خطای بزرگ و اشتباه جبران ناپذير و خائنانهء ميراثخواران استعمار در دو سوی مرز استعماری ديورند ارزيابی ميکنند و اين کارنامهء طالبان و ديگر پا دو های محلی خود را، مايهء خجلت و شرمساری تاريخی می پندارند. افراط کاران مستبد «مثلث شيطانی» درنتيجهء اين خيانت، آب به آسياب القاعده بنيادگرايان، تروريزم بين المللی و واپسگرايان منطقه و جهان ريخته اند.<br /><br />دکتر نجيب با اندک اعتماد و گوشه چشمی، ميتوانسته است تا دهها بار بهتر، آگاه تر و با کفايت تر از پيچ و مهره های کنونی جامعه جهانی، به سود رشد سرمايه سالاری و اقتصاد بازار آزاد، نقش خود را ايفا نمايد و با انديشه های مبارزه طبقاتی و برنامهء ملی- و دموکراتيک ح. د. خ. ا در مرحله باز سازی و نو سازی، از دل و جان وداع کند و بگونهء گرباچف ميتوانست راه خود را با رهبران سنتی جدا، و با جامعهء جهانی، زبان مشترک پيدا کند.<br /><br />به همراهان دکتر نجيب بزبان حال پيامی بوده است که هرگاه حلقه ها و صفوف پراگندهء خود را بگونه نجيب سمت وسو بخشند، در انتخابات ولسی جرگه فعالانه اشتراک کنند. در نظام سياسی افغانستان جای و جاه شايسته خود را خواهند يافت. شايد اين راز ها نيز در «کلاهِ پکول» دکتر نجيب نهان بوده باشد که: محافظه کارانِ کهنکار بريتانيای کبير، بيشتر از هر قدرت بزرگ جهانی، از تاريخ، فرهنگ، اديان، مذاهب، ويژه گيهای قبيله يی، قومی و سنن مردمان اين سر زمينِ پُر از شگفتی و اين موزيم زندهء تاريخ آريانا، خراسان و افغانستان و منطقه، شناخت ژرفتر تاريخی و آگاهی دارند.<br /><br />گنجينه های غنامند تجارب وزارت مستعمرات بريتانيای کبير و سازمانهای جاسوسی سده های 19- 20 م استعمار کهنه و نو، در آرشيف ها، کتب خانه و موزيم های بريتانيا کبير نگهداری و از نسخه ها و تعويذ های آن هنوز در افغانستان و پا کستان و ايران و امارات عربی، استفادهء گسترده ميشود. در لابلای اين پيام، شايد اين پند و نسخهء شفا بخش را به رئيس جمهور کرزی رسانيده باشند که: <br /><br />نخست محافظان جامعه جهانی خود را محترمانه مرخص نمايند و ديوار های ضخيم بی اعتمادی را بردارند، سپس به سوی سر بر آوردگان قبايل دو سوی مرز ضد استعماری ديورند و مولانا های "کرام" "اکوری" بروند به آنان گوشه چشمی و "مدارا و مروتی" کنند.<br /><br />با همين مصارف مليونی قطعات، حاضر باشهای قبيله يی را تشکيل کنند و آموزش و پرورش نظامی بدهند. اين قطعات دارای آگاهی ها، خصلتها وعصبيت های ريشه دار قبايلی، بيش از هر بيگانه و قوم و قبيله ديگر ميتوانند به ايشان خدمت وفا دارانه و صادقانه کند.<br /><br />آخرين و مؤثر ترين پيام و نسخهء دستگاه تبليغاتی بريتانيای کبير، از نشر اين تصوير دکتر نجيب الله، باز هم به احتمال قريب به يقين، متوجه رئيس دولت اسلامی افغانستان بوده است. درين پيام پُر از رمز تصوير دکتر نجيب، راز دوام و بقای حاکميت کنونی کشور نهفته و نهان ميباشد. اين رازها و رمزها بسيار ساده و روشن است. بگونهء مثال:<br /><br />رئيس دولت اسلامی ميتواند و بايد بمثابه نمايندهء برجستهء جامعه جهانی، با جنبش طالبان پيوند گسستهء خود را از نو تقويت کند. رهبران اين جنبش ميتوانند و قادر اند که مناسبات دولت اسلامی را با مولانا های پاکستان، مافيای مواد مخدر ادارهء نظامی پاکستان، ناتو و سلاطين نفتی منطقه و جهان، جوشش خلل ناپذير بخشند. منافع دولت اسلامی را با تاج و تخت بريتانيای کبير گره بزند و در نهايت پايه های حاکميت تک قومی افغانستان را از کران تا کران افغانستان زير شعار "و حدت ملی!" گسترش بخشند و تمرکز خونين فدراسيون قبيله ها را زنده کند و بار ديگر رهبری فرهنگ، اطلاعات و مطبوعات کشور را توسط نمايندگان برجسته اشراف سانسور، و بانگ رسای "رهنوردان" راه حق، حقيقت و شايسته سالاری را توسط دستگاه های مخفی، خفه و خاموش نمايند.....<br /><br /> بهر حال تاکنون هنرهای دکتر نجيب را گفتيم. ولی او مانند هر رهبر ديگر اين آب و خاک، عيوبی هم داشته اند. و تا جائيکه من از او شناخت دارم، علی رغم شعار های خوشايند مصالحه، دموکراسی و پلوراليزم خويش مانند همه شاهان و اميران افغانستان، تا مغز استخوان و ژرفای شعور و روان خويش، عظمت طلب، خود خواه و تک رو بوده اند. <br /><br />اگر حفيظ الله امين برای تصرف بيچون و چرای قدرت سياسی، نورمحمد تره کی رهبر و حامی نيرومند خود را يک بار کُشت و حتا خون ايشان را هم نريخت. ولی دکتر نجيب زير نام محافظتِ امنيت رهبران، با پيشرفته ترين وسايل مخابراتی، منزل، دفتر و روابط آنانرا کنترول دايمی و منظم ميکرد و نقاط ضعف و قوت تمامی مقامات حزبی و رهبران، مو به مو و نکته به نکته به ايشان آشکار بود.<br /><br />با شناخت ژرف ويژه گيهای روانی ببرک کارمل، او را برای تسکين شور انتقام و سيطره جويی لگام گسستهء خود چندين بار کُشت و نيمه جان کرد. باری قدرت دولتی را از او گرفت، باری برای چندين ماه به شوروی تبعيدش کرد و سپس محمود بريالی و حلقهء ياران سرسپردگان ايشانرا به اتهام فرکسيون بازی زندانی ساخت و در نتيجهء يک بازی اوپراتيفی، کارمل را بتاريخ 14 ثور 1365 خورشيدی مجبور به استعفا از رهبری ح.دخ.ا کرد و پس از بازگشت مسکو و معالجه، سر انجام او را در منزلش نظربند و پيوند ايشانرا با هوادارن نزديکش سُست و استبداد کبير و صغير کشور را سرخرو ساخت. <br /><br />بگونه دوران محمد نادرشاه، فرماندهان جنگديدهء قومی خود را برای سرکوب جنرال دوستم و جنرال مومن و ديگر پهلوانان جنبش ملی اسلامی، به کرانه های آمو سوق داد. خوابهای شاهوار زيارت سخی را ديد. از پيشوايان طريقه های قادری و نقشبندی مدد خواست، ولی هيچ يکی ازين تلاشهای پُر اميد و خوابهای پريشان، تحقق نيافت. بزودی فرماندهان وی خلع سلاح، اسير و بی نقش گرديدند و نقش رهبری کنندهء نجيب نيز عملاً در بخشی از افغانستان خيره و کمرنگ گرديد.<br /><br /> در نتيجهء اينهمه "خام جوشيها"، پاليسی انحصار قدرت، تک محوری و خوابهای شاهوار و لغزش آشکار از اصول مبارزهء اجتماعی، با هزاران دريغ و درد، خصومت قومی در رهبری حزب وطن، قوای مسلح و دولت تشديد شد و دکتر نجيب مجبور به استعفا و حزب وطن نيز به آهنگ شتابنده پراگنده گرديد و به شيوهء غمناکی تا تسخير کابل از سوی ادارهء طالبان، در زندان " جامعه جهانی" زندگی کرد و بدون محاکمهء عادلانه از سوی ميراثخواران استعمار بريتانيای کبير، بدار آويخته شد.....<br /><br /> مارها و گژدمهای ميراثخواران استعمارِ کهن، کرخت شده اند، قابليت حياتی خود را از دست داده اند، توانايی نيش زدن، گزيدن و زهر پاشی خود را، بيش از هر زمان ديگر باخته اند. جای خود را بفرمان آمرانهء تاريخ به القاعده و تروريزم بين المللی خالی کرده اند، و در دوران کنونی، القاعده اين ماموريت تاريخی را به عهده گرفته است. <br /><br />رهبران القاعده به آخرين دستآوردهای ساينس و تکنالوژی معاصر توسط کار آگاهان"جهان آزاد!" آموزش و پرورش يافته و در مبارزه عليه انقلاب افغانستان، تجارب غنی اندوخته بوده اند. در چنين وضع ملی و بين المللی، انديشه های آزادی دموکراسی ترقی و صلح و برابری حقوق ملل و مردمان و مبارزه عليه بنيادگرايان، کُند روان و طالبان واپسگرای افغانستان، مولاناهای پاکستان، شيخ های عربستان سعودی، آخوند های خشک انديش ايران، سازمان پُرشاخ و برگ القاعده و تروريزم بين المللی و نظامات پوسيدهء سلطنتی، امارتی، ملکی و تمرکزهای خونين و تمويل کنندگان اين نيروهای واپسگرای منطقه، به رسالت تاريخی و شعار روز و مرکزی همه نيروهای ملی - دموکراتيک و ترقيخواه کشورهای آسيای ميانه، کشورهای خاورميانهء عربی، شرق نو، غرب کهن و جامعهء جهانی، مبدل گرديده است.<br /><br /> نيروهای دموکراتيک، ملی و مردمی کشور ما ميتوانند و بايد "انديشمندانه" در اين پيچ و خمهای تُند و اوج يابنده مبارزه ملی اجتماعی حرکت کنند و در اين راهِ دور و دشوار، مقامِِ در خور و شايستهء خود را دريابند و به باشه های دست آموز اين يا آن نيروی زوال يابندهء تاريخ کشور و جهان، مبدل نشوند.»</span><br /><div style="text-align: center;">***</div><br />اين بود گوشه های بريده از مقالهء بسيار طويل آقای دستگير پنجشيری. و اما قبل از بستنِ اين مقال، بايد خاطرنشان سازم كه با اين گفتهء ايشان، كه گويا غرب در اعدام داكتر نجيب الله دچار اشتباه گرديده و بالاخره شرمساری تاريخ را نصيب شد، چندان موافق نيستم، زيرا قرار معلوم، داكتر نجيب الله با رهبر كودتای كه عليه گرباچف صورت گرفت و در كمترين زمان ناكام شد، تيلفونی صحبت كرده خاطرنشان ساخته بود، كه او همان موضع سياسی گذشته اش(!) را دارد و ناگزير بوده است از گرباچف پيروی نمايد، كه اگر اين مسأله حقيقت داشته باشد، اين مكالمه بعد از شكست كودتا، به يقين به دسترس غرب قرار گرفته و به باور آنها نسبت به سرنوشت آينده ای نجيب الله و سياست اش «مصالحه»، نقش اساسی داشته است. لذا اگر بی.بی.سی برای داكتر نجيب الله شخصيت چند بُعدی را قائل است، غلط نكرده است./<br /><br />آزادی<br />دنمارک- تابستان 2003<br /></span><br /></span> Sat, 09 Jun 2012 11:43:52 http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=75&forum=2 مکثی بر مقالهء «حماسهء نامراد تاریخ»، نوشتهء اسدالله کشتمند! [توسط Najib Roashan] http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=67&forum=2 مقالات قبلی: دور اول نشرات «آزادی»::: مکثی بر مقالهء «حماسهء نامراد تاریخ»، نوشتهء اسدالله کشتمند!<br /> <div style="text-align: center;"><span style="font-family: Arial;"><span style="color: #0000CC;"><span style="font-size: large;"><br />مکثی بر مقالهء</span><br /><span style="font-size: x-large;">«حماسهء نامراد تاریخ»</span></span></span></div><br /><br /> <span style="font-size: medium;"><span style="font-family: Arial;">اطلاع يافتم كه آقای اسدالله کشتمند، به يادِ چهل سالگی ح.د.خ.ا، قلم برداشته و مقالهء تحت عنوانِ «حماسهء نامُرادِ تاريخ» را، در صفحهء «مشعل» گذاشته است.<br /><br />زياد علاقه گرفتم تا بدانم آن مبارز پُر شور ديروز، كه زمانی چتر افكار و خيالاتش از محدودهء زمان و محيط زندگي اش فراتر می رفت و از جامعهء بی غل و غش و فارغ از محروميت های اجتماعی- اقتصادی سخن می راند، امروز در اين شوره فكری و يورشِ خيالاتِ واهيِی ناشی از تك قطبی و به تاريخ سپردنِ بهترين آرمان های انسانی، چگونه می انديشد و چه پيامی دارد؟<br /><br />هنوز در اولين سطور اين مقال در جستجوی افكار پريشانِ نويسنده بودم، كه چشمم به جمله ای آشنايی افتيد، همان جمله ای معروف آقای عارف صخره كه زمانی نوشته بود: «ح.د.خ.ا ديگر به تاريخ سُپرده شده است» آقای كشتمند نيز با تغيير كلمات ولی با عينِ هدف، اين طور نگاشته اند: <br /><br />«در اول بايد گفت که، سخن از يک پديده عظيم اجتماعی سُپرده شده در بايگانی تاريخ است....»<br /><br />بايد خاطر نشان سازم، که در اين نامه، تنها آقای اسد الله کشتمند مخاطب من نيست. اگر به جملات و کلماتی از قلم او مراجعه کرده ام و مثالهای آورده ام، برای آنست که ايشان خود خواسته اند از آدرسِ بزرگانی (؟) سخن بگويد، كه ديگر پابندِ تعهدات، خيالات و افكارِ ديروزی خويش نيستند.<br /><br />اكثر رهبرانِ ديروزی ح.د.خ.ا،(حزب وطن) كه زمانی خود را انقلابيون ناب جا می زدند و در بيان و تفسير انديشه های پيشرو عصر! و تعاريف جهانِ پيرامون، به كس نوبت نمی دادند و سالها بر روی ستيژ ها، بلندی های تپه ها و پارك ها(!) و از عقبِ تريبون ها لفاظی می كردند، امروز تحت تأثير جو سياسی جهان، چنان سر گيچه شده اند و سكوت اختيار نموده اند، گوئی كسی آنها را «سُرمه»‘ داده اند، و چنان به ستر و اخفای خويش پرداخته اند، گوئی بزرگترين گنهكارانِ دورانِ جنگهای افغانستان همين ها هستند، در حاليكه در آنجا در داخل كشور، آنانيكه پيام مرگ و نيستی و بربادی وطن، هميشه سر لوحهء اعمالِ شان بوده است، به كار روائی های خويش تا هنوز هم می نازند و با صدای رسا و بالا اظهار می دارند كه: «آنچه انجام داده ايم، درست انجام داده ايم و لذا از محاسبه و تصفيه، باک و هراسی نداريم!»<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br />(حماسه نامُراد تاريخ)، طوريكه از تركيبِ كلماتِ عنوانش پيداست، بيشتر به يک « قطعه ادبی» يی می ماند، كه نويسنده ميخواهد با پيوند دادنِ كلمات و جملاتِ سخت عاطفی، عطش خواننده را اقناع كند و نيز اقدامی باشد در جهتِ گويا تجليل از چنين مناسبتی!<br /><br />ولی در اصل، اين پارچهء كوتاه به مرثيه ای شباهت دارد، كه آقای كشتمند بايد آنرا (13) سال قبل، در سوگِ بخاك سپاری جنبش ترقيخواهانهء افغانستان مينوشت. با جرأت ميتوان گفت، که بيشتر از آنچه را در آن مقاله می خوانيم، نبايد از نويسندهء آن توقع داشت، زيرا او بالاتر از آن چيزی برای گفتن ندارد! اگر گفتنی يی وجود می داشت، اين سكوتِ 13 ساله سالها قبل می شكست!...<br /><br /> آقای كشتمند بعد از آنكه شخصاً و به امر خويش، آرمانهای انسانی ح.د.خ.ا را چون حماسهء نامُرادی به بايگانی تاريخ می سپارد، به تعريف دورانش می پردازد. او معتقد است که آنچه امروز بوقوع می پيوندد، در چهار چوب يک نظامِ بی انصاف صورت می پذيرد. او می نويسد:<br /><br />«... درين روزگار تيره و تباه، حتی عده ای از ياران ديروزی هم در غبار ضخيم ابهام و ترس؛ ترس از اشتباه و گناه فرورفته اند: راه پُر نور ديروز را تکفير می کنند. چه روزگاری است يا حق! ولی مبادا که به اين سيل چرکين ويرانگر و زودگذر تمکين کنيم!...»<br /><br /> قبل از اينكه به چنين «تمكين»، كه آقای اسد كشتمند نيز بجا آورده اند، ولی تا هنوز نمی دانند، جواب بگوئيم، روی بكاربُردِ كلمهء «نامُراد» كمی می پيچيم:<br /><br />آقاي كشتمند از بكار بُردِ كلمهء «نامُراد»، اينطور افاده ميدهد، كه ما شكست خورديم و لذا نتوانستيم جامعهء دلخواهِ مان (!) را در افغانستان اعمار نمائيم.<br /><br />من فكر ميكنم، بكار گيری كلمهء «نامُراد» در اينجا دقيق نباشد، زيرا مُرادِ ما در آن احوال، ساختمانِ سوسياليسم نبود كه اكنون حرف از «نامُرادی» را بر زبان آوريم، آنچه آقای كشتمند بنابر همان ترسِ ديروز، نتوانسته به وضاحت از آن نام ببرد. بخشِ آكاهِ ح.د.خ.ا، با اصلاحاتِ شتابنده ای زمانِ حفيظ الله امين (اعمار سوسياليسم- شكل افغانی) در مرحلهء اول حاکميت، موافق نبوده است.<br /><br />از نظر من، «نامُرادی» واقعی ما در آنست، كه امروز از وجودِ يك حزب سياسی محروميم، حزبيكه مشعلدار و پرچمدار آرمانهای مردم افغانستان باشد! نامُرادی ما در توقفِ ماست، در تفرق و تجديد نظر طلبی و رو گرداندن از بهترين افكار و انديشه های وطنپرستانه است. آيا همين بزرگان (؟) به كرات نمی گفتند كه مبارزه جادهء هموار نيست، افتيدن و لغزيدن دارد؟... <br /><br />آری! ما لغزيديم، ولی كجاست دوباره برخاستن؟!<br /><br />پس اين «نامُرادی» ايكه نويسندهء مويه گر(!)، از آن ياد كرده است، ناشی از عدم پابندی به قول و قرار رهبران حزب است. چرا در اين نامُرادی، پای سيلِ چركين را داخل كنيم؟ عادلانه خواهد بود اگر گفت كه: اكثريت رهبران سابق ح.د.خ.ا(حزب وطن)، خود قطراتی شدند بداخلِ سيلِ چركينی، كه از واشنگتن و اسلام آباد سرچشمه می گرفتند!<br /><br />در اينجا لازم است از آقای اسد الله كشتمند بپرسيم كه: آيا شما نيز يكی از آنهايی نيستيد، كه دامنگير چنين ترس شده و راهِ پُر نورِ ديروز را تكفير می نمائيد؟ سوال در اينجاست، که وقتی شما دوران کنونی را « فضای تسلط هيولای بنياد گرائی و بی انصافی» تعريف می کنيد، چرا مبارزه بر ضد اين دشمن بشريت را پايان يافته نشان داده و در کمال نا اميدی از شکست خويش حرف بر زبان ميآوريد، و با سُپردن آن جريان به بايگانی تاريخ، پيامی برای آينده به همراه نداريد؟!...<br /><br />اگر اين رويداد (11 جدی 1343) را عزيز می پنداريد و سالروزش را گرامی ميداريد، چرا به اين سادگی ترکش نموده و تلاشی برای احيای دوباره اش نكرديد؟ آيا اينهمه بی باوری ها و به زانو درآمدنهای شما، خود تمکين برای آن سيلِ چرکين و ويرانگر نيست؟!...<br /><br />فهميده نمی شود که شما در اين سوگنامه ای تان، «تمکين» را چگونه تعريف ميکنيد؟ برای من و هزارانِ ديگر، سکوت و به فراموشی سُپردن آرمانهای انسانی ح.د.خ.ا، جز تمکين به همان سيل چرکين، که در اين نوشته از آن ياد كرده ايد، و همچنان تکفير غير مستقيم راه و رسم وطن دوستان جمع شده در صفوف ح.د.خ.ا، چيزی بيش نيست!<br /><br />آقاي كشتمند علاوه ميكنند:<br /><br />«... با صراحت می گوئيم: ما نه معصومين بی بديل بوده ايم، نه گناهکاران راه گُم کرده. ما شيفتگان راه عدل و انصاف و آزادی و آزادگی بوده ايم که در راه نوينی گام گذاشتيم. گرچه در راه سنگلاخی مبارزه اجتماعی ما اشتباهات زيادی را مرتکب شده ايم، ولی زهی سعادت که نه اشتباهاتی در حد گناه؛ بلکه اشتباه جان های شيفته و صادق...»<br /><br />مگر راه گُمی شاخ و دُم دارد، كه آقای نويسنده از يكطرف راهِ ديروز را «راهِ شيفتگانِ راهِ عدل و انصاف» مي داند، و از جانب ديگر (13) سال است كه در چهار راهِ تفكر، سرگردان در پي گُم شده اش است؟ آيا چنين توقف خودش تمکينِ ديگری در برابر آن سيلِ چرکين (!) نيست؟!<br /><br />اما اين قضاوت كه اشتباهاتی در حدِ گناه (!) از جانب ما صورت گرفته و يا نه، بالاتر از حدودِ صلاحيت نويسنده است. دادگاهِ حزب و در کل تاريخ بيرحم فردا، چنين قضاوتی را خواهد كرد.<br /><br /> آقای اسد کشتمند در جايی ديگری از خواننده می پُرسد که: «مگر در وادی خارائين تاريخ و زندگی، هر آنچه شکست خورده است، نا حق بوده است؟»<br /><br />من اين سوال را از خودِ نويسندهء «حماسهء نامُرادِ تاريخ!» بعمل ميآورم. حتماً جواب آنها «نه» است، ولی در عمل ديده می شود كه جوابِ شان بايد «بلی» باشد، زيرا رهبران حزب به شمول آقای نويسنده، بعد از سقوط (شكست) در عمل نشان دادند، که راه آنها در آن تلاطم ها(!)، ناحق بوده است!<br /><br /> آقای كشتمند، پارچهء ادبی شانرا اينطور ادامه ميدهد:<br /><br />«... ما از برای چه به نسلی فدائی و برباد رفته مبدل گرديديم؟ از برای ثروت و جيفه دنيا؟ از برای قدرت برای قدرت؟ نه! و هزار بار که نه. ما عاشق شيفته راه نوی بوديم که بشريت برای نجات خود از بی عدالتی، بهره کشی و برای آزاد زيستن به معنای وسيع و کامل کلمه برگزيده بود؛ راه نوی که در هر پيچ آن ورطه و خطر و نا مکشوفی خفته بود، راه نوينی که ارزش آنرا داشت به قيمت زندگی و هر آنچه برای انسان عزيز است آزموده شود. دريغا که ’’آنسوی خطی‘‘ ها، هزار نيرنگ در آستين داشتند و ما پويندگان راه نوين، شکست خورديم...»<br /><br />نمي دانم به كدام كلمه و جملهء اين متن رومانتيک جواب بگويم؟ زيرا در هر کلمه اش که آقای كشتمند «هزار بار که نه» گفته اند، من «هزار بار كه بلی!» می گويم، چه تجربهء زندگی نشانداد که اکثريت رهبران حزب، آنقدر تشنه ای قدرت بودند، كه چه در سالهای قدرت، چه در آستانهء سقوط و چه هم بعد از آن و تا امروز، حاضر شدند برای احرازِ مجدد قدرت، از همه چيز و همه آرمانها بگذرند!... آيا همين طور نبوده است؟!...<br /><br />و اما در فرجام، ميخواهم به شکستی که آقای اسد کشتمند از آن در پايان سخن گفته است، اشاره کنم: طوريکه من از خلال اين نوشته دريافتم، نويسنده به شکست سياسی معتقد هست، در حاليکه من به شکست نظامی باور دارم: ما در يک جنگِ نا برابر و غير عادلانه در مقابل امپرياليزم امريکا شکست خورديم، نه از لحاظ سياسی و اهداف انسانی ايکه، تا جهان است، آن ايده ها بر تارک مبارزان راه آزادی و سعادت انسان، هميشه در اهتزاز خواهد بود./ <br /><br />ن. روشن- دنمارک<br />اپريل 2005 </span><br /></span> Tue, 05 Jun 2012 11:10:43 http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=67&forum=2 چرا «ح.د.خ.ا» اعاده شده نتوانست؟ [توسط Najib Roashan] http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=66&forum=2 مقالات قبلی: دور اول نشرات «آزادی»::: چرا «ح.د.خ.ا» اعاده شده نتوانست؟<br /> <div style="text-align: center;"><span style="color: #0000CC;"><span style="font-family: Arial;"><br /><span style="font-size: x-large;">چرا «ح.د.خ.ا» اعاده شده نتوانست؟ <br /></span><br /><span style="font-size: large;">... يکبار ديگر به همه گروه ها پيشنهاد می کنم، تا تشکيلات خويش را منحل اعلام و با يک همه پُرسی درونی از طريق انترنتی خواهان انعقاد يک کنفرانس گرديده و سرنوشت سياسی خويش را معلوم نمايند....</span></span></span><br /></div><br /><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: Arial;">طوريکه قبلاً به اطلاع رسانيده شد، بنابر گسترش روز افزون خدمات انترنتی در افغانستان و تقاضای شماری از دوستان حين مسافرت اخيرم به کابل، «آزادی» تصميم گرفت تا تمام مقالات منتشره در يازده سال نشراتی را بر روی سايت قرار بدهد. بر اساس همين ضرورت، يک تعداد مقالات و از جمله «رد دروغها و جعليات...» که از قبل بر روی سايت قرار داشتند و اما بنابر حوادث تخنيکی از روی سايت محو گرديده بودند، دوباره بر روی سايت قرار گرفتند. اينکه آقای فيضی تا هنوز حقوق ناشر را در مورد مقالات منتشره در مجلهء «آزادی» نمی داند و خواهان محو و نابودی کلکسيون آن است، مسأله ايست که نمی خواهم در اينجا به توضيح آن بپردازم.<br /><br />و اما انگيزه برای نوشتن اين مقاله، در حقيقت پاسُخ به چند پُرسشيست که اکثر دوستان تا حال مطرح کرده اند:<br /><br />چرا با کميتهء فعالين ح.د.خ.ا در دنمارک علايقم را قطع نمودم؟، چرا با «نهضت آيندهء افغانستان» همکاری ام را آغاز ولی بعد از مدتی دوباره آنرا متوقف ساختم، چرا انتشار مجلهء «آزادی» را در حالت تعليق قرار دادم و چرا اقدام به تأليف رسالهء «سُرخ های سبز و سياه» کردم؟ پاسُخ به اين پُرسشها که در حقيقت تاريخ دور دوم مبارزات سياسی مرا در دوران مهاجرت تشکيل می دهد، در پيوند و تأثير پذيری از همديگر قرار دارند و به هيچصورت نمی توان آنها را به صورت مُجرد و تک تک پاسخ گفت! <br /><br />از آنجائيکه هيچ نشريه و رسانه ای نمی تواند بدون يک انگيزهء سياسی و خط فکری ايجاد شود، آغاز نشرات مجلهء «آزادی» چاپ دنمارک نيز بدون همچو خط و اهداف سياسی ممکن نبود. انگيزه برای ايجاد و انتشار «آزادی»، در حقيقت دادن صدا و مجال فرياد به آن رزمندگان و آزاديخواهانی بود، که در جريان يک جنگ تحميل شده و بالاثر خيانت و در معامله قرار گرفتن اکثر رهبران سابق شان، با شرير ترين نيروهای جنگ افروز استخدام شده توسط امپرياليزم، متحمل قربانی های بيشمار شده و خواهان از سر گيری مبارزهء داد خواهانه ای شان بودند!<br /> <br />«آزادی» در زمانی به يگانه تريبون چپ شکست خورده تبديل شد، که سکوت مرگباری، فضای درون روشنفکران وابسته به چپ ديروز را سخت می آزاريد. از همين سبب اين نشريه به زودی در بين صفوف پراگندهء سابق حزب رسوخ کرد و بر سر زبانها شد. رهبران سابق که در آن ساليان، حتی از سايه های خود نيز هراس داشتند و در جاده های اروپا و هوای بارانی، با عينک های دودی گشت و گذار می کردند، تا شناخته نشوند، با شنيدن خبر نشر «آزادی» و آنهم از نام يک فرد نا آشنا و از نظر آنها بيگانه (!)، شوکه شدند. با اينکه اکثر آنها چنين تولدی را که بدون مجوز آنها صورت گرفته بود، خطری برای آيندهء خود می دانستند و در ظاهر به آن علاقه نگرفتند، اما در خفا و از طريق اشتراک هوا داران شان، هر شمارهء آنرا به خوانش می گرفتند و امروز نيز از صفحهء انترنتی آن ديدن می کنند.<br /><br />بايد به صراحت اظهار و با تأسف اعتراف نمود که، «آزادی» در اولين ساليان فعاليت خود نمی توانست آزادانه و مستقلانه عمل کند، زيرا کسانی را در پيرامون خود داشت، که بگونه های مختلفی از رهبران سابق مقيم در اروپا حمايت می کردند و مخالف انتشار حقايق پيرامون چگونگی حيات ح.د.خ.ا در گذشته بودند، آنچه در اهداف و پاليسی نشراتی آن وجود نداشت. «ما» بايد حقايق تلخ درون جنبش چپ افغانی را بدون کم و کاست بيان می کرديم، تا از يکطرف زمينهء اعادهء ح.د.خ.ا را سبب می گرديد، و از جانب ديگر درسی می شد برای نسل بعدی چپ و مبارزات سياسی آينده.<br /> <br />درست بياد دارم که در يکی از شماره های نخستين «آزادی»، من روی موضوع سيستم يک حزبی و انحصار کامل قدرت سياسی از جانب ح.د.خ.ا، اشارهء مختصری داشتم که با مخالفت محترم دستگير صادقی که در آنزمان يکی از نزديک ترين حاميان «آزادی» بودند، مواجه شد. مجله چاپ شده بود، اما او بالای آن چند سطر انتقادی دو شمارهء که برای شاد روان محمود بريالی ارسال می کرد، با قلم توش خط کشيد و ضمناً گله آميز گفت که رفيق بريالی از چنين انتقادات ناراضی است. <br /><br />اما بعداً زمانيکه «آزادی» آهسته آهسته در بين روشنفکران چپ راه يافت و از تأثير شخصيت های پيرامونی رهبران سابق رهايی يافت، بهتر و بيشتر توانست به يک نشريهء روشنگر و انتقادی مبدل شود و ديری نگذشت که موج خشونت ها و حملات هواداران نزديک رهبران سابق بر عليه آن اوج گرفت.<br /><br />زندگی نشراتی «آزادی» با اينکه زياد طولانی نبوده، اما فراز و نشيب هايی فراوانی را ديده است: اگر يک فرد، خود را بدان نزديک ساخته و خواسته است آنرا به تريبون گروه خود تبديل نمايد، اما ناکام شده است، گروه دومی، سومی و چهارمی در قدمه های بعدی به سوی آن هجوم آورده اند، چنانچه به ترتيب آقای دستگير صادقی، بعداً آقای خليل زمر و آقای فقير ودان، علاقمندی آقای خدايداد بشرمل از داخل ايالات متحدهء امريکا و بعد همکاری آقای نبی عظيمی، همه و همه تلاش های بودند، تا اگر بتوانند «آزادی» را به زبان و وسيلهء سياسی خود مبدل سازند، اما خوشبختانه مؤثر واقع نشدند و «آزادی» هر بار توانسته است با تحمل از دست دادن شماری از مشترکين خويش، بار ديگر در همان مسيری قرار گيرد که آرزو بوده است. <br /><br />در جريان همين مبارزات نشراتی بود که با محترم عبدالواحد فيضی که از دوران تحصيلات حزبی در آلمان دموکراتيک آشنايی داشتم و تازه به دنمارک مهاجرت کرده بودند، همکاری قلمی را نه تنها آغاز، بلکه همراه با برداشتنن قدم های عملی در راه ايجاد و تشکيل يک هستهء حزبی، نشرات «آزادی» را وارد يک مرحلهء نوينی نموديم. <br /><br />از آنجائيکه هيچ اقدامی از بنياد کامل و بدون عيب و نقصی نيست، «ما» گام اول را بسيار ساده و ابتدايی برداشتيم و آرزو داشتيم گامهای بعدی فراختر و با دستآورد های بهتر و بيشتری برداشته شوند. اولين نشست ما در منزل محترم فيضی صاحب با شرکت هشت نفر که چهار نفر آن فرزندان فيضی صاحب و دو تن از دوستان و خويشاوندان آنها بودند، صورت گرفت. من در آنجا مطابق به عنعنه (!) فيضی صاحب را به دليل سن و سال و گذشتهء سياسی شان بحيث مسؤول کميتهء مؤقت فعالين ح.د.خ.ا در دنمارک پيشنهاد کردم.<br /><br />«آزادی» توانست پيام ايجاد چنين هسته را به دور دست ترين نقاط جهان برساند، اما متأسفانه هيچ جواب و حمايتی از اعضای سابق نشنيديم. به استثنی دو رفيق که صرف با ارسال مقالات شان با آزادی ادامه دادند، ولی عضويت آن کميته را حاصل نکردند، هيچ عضو سابق ح.د.خ.ا تا آخرين روزی که با فيضی صاحب در مورد آيندهء «کميتهء فعالين» و دعوت آقای نايبی از «ما» ملاقات داشتم، به آن کميته مراجعه نکرد.<br /><br />آن دو رفيقی که همکاری قلمی داشتند، محترم حسين تلاش و محترم غفار عريف بودند، که هردو معاذيری داشتند: آقای حسين تلاش نسبت مريضی و تکاليف صحی نمی توانست يک فرد دايماً فعال سياسی باشد و آنچه در توان داشت نوشتن يک و يا دو مقاله در سال بود، که به مناسبت های خاص: هشت ثور و انقلاب اکتبر می نوشتند، و اما محترم غفار عريف با نوشتن مقالات و همکاری با «آزادی» در حقيقت در دو سنگر می جنگيد: يکی با حريفان سابق مجاهدين و مستکبرين غرب، و دومی در برابر فاميل، زيرا يکی برادران ارشد محترم غفار عريف در سازمان نهضت ميهنی بعداً فراگير فعاليت داشت و چندين بار با تهديد و فشار عليه او دست زده بود، زيرا «آزادی» در قطب مخالف آن نهضت قرار داشت و هر بار با انتشار مقالات آتشين چون «نهضتی که ميهنی نشد»، «نهضتی ها نهضت را فروختند» و غيره، آتش به جان رهبران و راه اندازان «نهضت ميهنی» می زد. <br /><br />مناسبات فاميلی آقای عريف با برادرش تا جايی رسيد که روزی آقای فيضی بمن اطلاع داد که ناگزير است يکی از مقاله های رفيق عريف را از سايت «سپيده دم» بردارد، زيرا از جانب برادرش تهديد شده است. از همين سبب محترم غفار عريف در مقالات خويش، بيشتر در موارد غير از مسايل درونی ح.د.خ.ا و خصوصاً حوادث بعد از فروپاشی حزب، تماس گرفته است.<br /><br />مثالهای در فوق ذکر شده، نشان می دهد که درک ما در مورد اعادهء ح.د.خ.ا در وجود همان نسل سابق، متأسفانه سالم نبود و ما نمی توانستيم اين حقيقت را درک کنيم که تنها رهبران باعث سقوط ح.د.خ.ا نشده اند، در بلکه در سقوط حزب، صفوف و کادر های نيز بگونه ای مقصر اند، زيرا آنها نيز اعتقاد کامل و سالم به خط اصلی حزب نداشتند و اکثر آنها در عقب رهبران منحرف و خطا کار رفتند، ورنه «ما» می توانستيم چنين تشکلی را حتی در آستانهء فروپاشی حزب در درون کشور ايجاد کنيم.<br /><br />اما آنچه امروز جالب است اينکه، شماری از کسانيکه تا ديروز در برابر کميتهء فعالين دنمارک، نه فقط نظاره گر بودند، بلکه آنرا تحريم نيز کردند، امروز در دفاع از آن قرار گرفته و با ادعا های بلند پروازانه، حرف از «فعاليت نوين ح.د.خ.ا» را می زنند؟! چگونه اعتقادات خوابزدهء آنها به يکبارگی بيدار شدند و به گذشتهء شان مراجعت کردند؟! آيا اين مراجعهء اعتقاديست يا اجباری و از روی ناچاری؟! آيا اينهمه سالهای را که بيهوده صرف کرده و آب به آسياب مخالفين ريخته اند، در برابر تاريخ چه جوابی دارند؟! برای «ما» چه جوابی دارند که چرا بعد از 12 سال سکوت و بخصوص از سال 2001 تا امروز، کجا بودند و چرا با آقای فيضی در دنمارک تماس و رابطه نگرفتند؟!<br /><br />پاسُخ به اين چرا ها، چه می تواند باشد جز اينکه، اکثر اينها کسانی بودند که در گذشته نيز اعتقاد کامل به خط اصلی ح.د.خ.ا نداشته و دنباله روی رهبران سابق بودند، آنانيکه «نهضت ميهنی» را ايجاد کردند، ولی از آنجائيکه اولاً تشکل آنها دارای يک خط روشن سياسی نبود، و ثانياً زمانيکه رهبر سنتی آنها (بريالی) زندگی را وداع گفت، همه چيز فنا شد و از هم فروپاشيد. حال که اينها آيندهء خويش را در کنار ساير حلقات و خاصتاً مخالفين خويش «حزب متحد ملی»، نمی بينند، باز هم نه بر سبيل اعقتاد، بلکه ذوقی عمل نموده و حرف از حرکت مجدد برای ح.د.خ.ا را می زنند، که اگر هم در وجود يک حلقهء اقليتی اعاده گردد، به مانند ساير حلقات و گروه های جدا شده از پيکر اصلی ح.د.خ.ا، هيچگاه به حامی و سنگر زحمتکشان افغانستان مبدل نخواهد شد. ح.د.خ.ا که حتی در دوران قدرت و حمايهء ابر قدرت جهان شوروی نتوانست بيک حزب حامی و سراسری زحمتکشان افغانستان مبدل شود، امروز در وجود چند روشنفکر مهاجر و در اروپا مبدل خواهد شد؟! يک خيال واهی!<br /><br />و اما ما می توانستيم و هنوز هم می توانيم هستهء يک سازمان چپ و مدافع زحمتکشان افغانستان را در حال تبعيد بگذاريم، اما به شرطی که از دنباله رويها و بلند پروازيهای خويش بگذريم و تنها به افتخارات گذشته تکيه نکنيم و برعکس با برخورد نقادانه، چنين هسته ای را ايجاد نمائيم. <br /><br />دوستان «نهضت آينده» چنين امکان را داشتند و هنوز هم دارند، اما به شرطی که با شيوه های کار به سبک دوران ح.د.خ.ا وداع گويند. چنانچه دليل همکاری من با آنها و مراجعهء مکرر به آقای فيضی برای کار مشترک با اين سازمان، بر همين اميدواری صورت گرفت، که نه آقای فيضی حاضر به کار مشترک بود، و نه هم دوستان نهضت آينده آمادگی برای چنين يک هستهء سالم در حال تبعيد را داشتند. <br /><br />يکی از دهها دليليکه ح.د.خ.ا اعاده شده نتوانست، علاوه از سه مسأله ای منتشره در رسالهء «سُرخ های سبز و سياه»، يکی هم آنبود که، اين تلاش در سطح جناحی بود، نه سراسری! <br /><br />نمی توان انکار کرد که اصطلاحات خلق، پرچم، ستم ملی، گروه کار و غيره، حاصل اختلافات بعد از کنگرهء مؤسس ح.د.خ.ا بود. لذا اگر امروز مسأله دعوت کنگره مطرح می شود، همه گروه های فوق الذکر ديروز حق دارند، ادعای شرکت در چنين کنگره را، اگر خواهان آن باشند، بنمايند، در حاليکه طرح کنگرهء دوران مهاجرت، از جانب پرچمی ها پيش کشيده شد و هيچ دعوتی از سايرين صورت نگرفته است. لذا در صورتيکه چنين کنگره ای در آينده در وجود يک اقليت جناحی داير شود، مشروعيت نخواهد داشت و باعث رفع پراگندگی های موجود نشده و به وحدت نيروهای چپ نخواهد انجاميد! <br /><br />دوست عزيزی، در مقاله اش خطاب به رهبران ح.د.خ.ا منتشره در «آزادی»، با تعجب از رهبران سابق پرسيده که چرا آنها با وصف که برای تصاويب کنگرهء دوم دست بالا کردند، ولی در عمل مخالفت نمودند و برعليه دوکتور نجيب الله قرار گرفتند؟!<br /><br />جواب اين پُرسش بسيار ساد است: آن کنگره محصول تلاش های اعضای حزب نبود، بلکه تحميل شده از جانب روسها بود و رهبران که در شرايط بد روحی ناشی از خروج نيروهای شوروی و سرنوشت نامعلوم حزب قرار داشتند و از همان سبب به معامله های آشکار و نهان با بنيادگرايان پرداختند، در آن کنگره به صورت نمايشی حضور يافتند، زيرا کنگره در شرايط جنگی و اوضاع نا آرام داخلی داير شده بود و مخالفت با آن عواقب خطرناکی را برای رهبران در قبال داشت. لذا در ظاهر همنوايی نشان دادند، اما در خفا به مخالفت پرداختند.<br /><br />کميتهء فعالين دنمارک، در ابتداء طرح «اعادهء ح.د.خ.ا بدون اشتراک رهبران سابق» را شعار خود قرار داده بود و از همين لحاظ در تمام مقالات منتشره در آزادی چنين روحيه مسلط بود، اما محترم فيضی با اينکه با آن پاليسی همراه بود، اما جرأت نام گرفتن اين و يا آن رهبر خطا کار سابق را نداشت. اگر به مقالات تند و احساساتی محترم فيضی مراجعه شود، ايشان با همه ای تند گوئی، از هيچ رهبری تا حال نام نگرفته است. از همين سبب ايشان به زودی از موضع خويش کنار رفتند و با دادن لقب «شخصيت پُر مقياس!» به محمود بريالی فقيد، با بهترين دوران مبارزات سياسی خويش وداع گفتند و تمام داشته های قلمی خويش را باطل اعلام نمودند. اين دوران، بخاطری بهترين دوران مبارزات سياسی شان بود، که برای اولين بار اعضای ح.د.خ.ا به طور مستقلانه و در نبود رهبران معامله گر و بدون حمايت خارجی، به مبارزات سياسی خويش آنهم در مهاجرت ادامه دادند.<br /><br />چرا طرح ما، ادامهء مبارزه بدون اشتراک رهبران سابق بود؟<br /><br />طوريکه قبلاً اشاره شد، قبل از کنگرهء اول حزب، اصطلاحات خلقی، پرچمی، ستمی و غيره وجود نداشتند و اين محصول اختلافات رهبران سابق بود، لذا برای وحدت مجدد نيروهای چپ، علاوه بر ساير ملزومات (عمدتاً ايديولوژيک)، يکی هم دوری از رهبران سابق بود. صفوف می توانست و هنوز هم می توانند اگر اراده کنند و از دنباله رويها بگذرند، مرز های گروهی و جناحی را بشکنند و حزب واحدی داشته باشند. لذا آن تلاش يکی از آرزو ها برای وحدت مجدد اکثريت ها، يعنی صفوف چپ ديروز بود، که متأسفانه تحقق نيافت.<br /><br />چرا حزب سراسری ناممکن است؟<br /><br />ح.د.خ.ا هيچگاه يک حزب سراسری زحمتکشان نبوده است، چه قبل از قدرت و چه بعد از آن. دليل برای آن زياد است. اول اينکه ما «ملت» نبوديم و نيستيم. ما جامعهء نا همبسته، ناهمگون و متفرقی مرکب از اقوام و قبايلی داريم. از همين سبب چپ ما نيز متفرق و ناهمگون است. داشتن يک حزب سراسری که در يک جامعهء مدنی می تواند صورت گيرد، در افغانستان قومی و قبيلوی ناممکن است. لذا امروز در شرايط مهاجرت و بعد از آن شکست بزرگ، چگونه ادعای حزب سراسری زحمتکشان افغانستان را داريم؟!<br /><br />اعادهء ح.د.خ.ا نيز بنابر دليل بسياری ناممکن است. اولاً مشروعيت دعوت کنگره سوال اساسی است. دعوت کنگره تنها از نام يک گروه مثلاً «پرچمی» ها ناممکن و نادرست است، زيرا آنگونه که در فوق نيز اشاره کرديم، اين القاب خلقی، پرچمی، ستمی، گروه کار و غيرهء درون چپ ديروز، قبل از کنگرهء اول وجود نداشتند. لذا کنگره را هر گروهی می تواند دعوا کند و دلايل خود را برای جدايی از حزب مطرح نمايد. چنين کاری فعلا و آنهم در خارج از کشور و پراگندگی موجود که يکی در شرق و ديگری در غرب و ديگری در شمال و در جنوب بسر می برند، ناممکن است.<br /><br />عملی ترين وريانت برای اعادهء چپ، حضور مرحله به مرحلهء چپ افغانی در صحنهء سياسی کشور است. اين حضور با شتاب و عجله، آنچه که تا حال صورت گرفته، ممکن نيست. اين حضور مرحله به مرحله، عبارت از ايجاد يک هستهء سالم چپ در حال تبعيد است. تشکيل يک نهاد و يا هسته گذاری يک سازمان چپ از شخصيت های معتقد به جهان بينی علمی و ادامهء مبارزات چپ وابسته به حلقات و گروه های مختلف چپ ديروز ممکن است. (دسته گلی از شاخه های مختلف!) اين چنين تشکل فقط زمانی صورت گرفته می تواند، که به همه دنباله روی ها، گروه بازيها، شخصيت پرستی ها و گرايشات قومی، زبانی و سمتی و محلی پايان داده شود. <br /><br />برای هسته گذاری يک نهاد چپ سالم، همه بايد دست بکار شوند، زيرا همه ای گروه های موجود تا حال دستآوردی نداشته اند و لازم است از نو آغاز کنند. اين آغاز نو بايد با فروتنی، تواضع و حوصله مندی صورت گيرد. <br /><br />طوريکه در گذشته طی مقالهء («نهضت آينده» بايد گام حسن نيت اش را شجاعانه بردارد)، خاطر نشان ساخته بودم، يکبار ديگر به همه گروه ها پيشنهاد می کنم، تا تشکيلات خويش را منحل اعلام و با يک همه پُرسی درونی از طريق انترنتی خواهان انعقاد يک کنفرانس گرديده و سرنوشت سياسی خويش را معلوم نمايند. با استعفا دادنها، دلسردی ها و منزوی شدن ها، کاری به پيش نمی رود. کسانيکه در دامان يک سازمان سياسی حد اقل دهسال را گذرانده باشد، چه رسد به تمام عمر، چگونه می تواند با سياست وداع گويد؟! پس زمانيکه چنين وداعی ناممکن است، بگذار به سياست های سالمتری مراجعه کنيم و واپسين سالهای عمر مانرا در اتحاد و باهمی و سالم انديشی بسر بريم! <br /><br />و اين است ندای برخاسته از قلبها! <br /><br />ن. روشن<br />آگست 2009</span><br /></span> Mon, 04 Jun 2012 20:12:17 http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=66&forum=2 چرا «جدا» شديم، که حالا «يکجا» می شويم؟! [توسط Najib Roashan] http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=54&forum=2 مقالات قبلی: دور اول نشرات «آزادی»::: چرا «جدا» شديم، که حالا «يکجا» می شويم؟!<br /> <span style="font-size: x-large;"><div style="text-align: center;"><span style="color: #0000CC;"><br /><span style="font-family: Arial;">چرا «جدا» شديم، که حالا «يکجا» می شويم؟!</span></span></div></span><br /><span style="font-size: large;"><div style="text-align: center;"><span style="color: #0000CC;"><span style="font-family: Arial;">چند تذکر پيرامون «نشست هامبورگ»!</span></span></div> </span><br /><br /><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: Arial;">گرچه پيرامون نشست تصنعی و نمايشی هامبورگ نمی خواستم چيزی بنويسم، چونکه در فضای موجود سياسی که اکثر روشنفکران متعلق به چپ ديروز، متأسفانه مواضع چندان استوار سياسی ندارند و به نرخ روز سياست می کنند، ابراز نظر کردن و ايستادگی در برابر نظريات آنها سودی ندارد!<br /><br />و اما ذوق زدگی ها و بشارت های عده يی از اعضای سابق ح.د.خ.ا در قبال اين نشست، اين پُرسش را مطرح ميسازد که: اين همه انقلابيون و وطندوستانی که در نشست هامبورگ بخاطر وحدت و يگپارچگی سازمانی جمع شدند، در حساس ترين روز های بعد از فروپاشی حکومت دوکتور نجيب الله کجا بودند و چرا به آنهمه خواستهای صفوف حزب در اين هژده سال جواب نگفتند و موضعگيری مسؤولانه اتخاذ نکردند، که امروز بعد از تقريباً دو دهه پيدای شان می شود و ادعا های وطندوستی و داشتن «حزب واحد» را از سر می گيرند؟! اگر هم چنين آرزويی تحميلی و ناگزير است، چرا در آن نشست گذشته را نقد نکردند و به عبث شدن اينهمه سالها، حد اقل تأسف نشان ندادند؟!<br /><br />آيا اکثر اشتراک کننده های نشست هامبورگ، همان فيگور های تاريخ تير شده ای ديروز نيستند، که بعد از فروپاشی «حزب وطن» و مهاجرت به اروپا، در فکر رهبر شدن و ايجاد احزاب خود ساختهء خود بودند و تصور می کردند در فضای اروپای آزاد (!)، هرچه بخواهند می توانند انجام دهند، اما زمانيکه سر شان به سنگ شکست دوباره اصابت کرد و تشکيلات مستقلانهء شان نتيجه نداد و از رقم «يک کم چهل!» بالا نرفتند، حالا بار ديگر سر و صدای وحدت طلبی را بلند کردند؟!<br /><br />آيا اينهمه شور و شعف و تبليغات مبالغه آميزی که برای راه اندازی «نشست هامبورگ» براه انداخته شده، واقعاً اميد بخش است و چشم اندازی وجود دارد؟ آيا اشتراک کننده گان نشست هامبورگ، برون و جدا از حلقات رهبری ديروز ح.د.خ.ا اند؟ چگونه می توان باور کرد که وجدانهای خوابيدهء آنانيکه در هژده سال بعد از سقوط، که به همه اعتقادات پيشين سياسی خويش پُشت پا زدند و با سپاريدن ح.د.خ.ا به تاريخ، با گذشتهء سياسی خويش وداع کرده و به دور سازمانها و حلقات نو بنياد اروپايی حلقه زدند، اکنون به يکباره بيدار می شوند و عطش پيوستن به «خانوادهء بزرگ سياسی» بوجود ميآيد؟!<br /> <br />چه عجب، آنانيکه بهترين ساليان زندگی شانرا در درون ح.د.خ.ا سپری کردند و روزگارانی بر عضويت شان در صفوف حزب و خاصتاً به «پرچمی» بودن شان فخر و مباهات می کردند، اخيراً از مواضع احزاب رقيب و مخالف در شهر هامبورگ آلمان دورهم جمع شدند و اين مسأله را به بحث گرفتند که: چگونه بايد دوباره زبان مشترک بيابند و با پيوستن به خانوادهء بزرگ سياسی قبلی شان، مجداً وارد عرصهء سياسی کشور گردند؟! <br /><br />اينکه چنين آرزو در وجود اکثر اشتراک کنندگان آن نشست، که عده يی از آنها تا هنوز در بند رهبران سابق اسير و شماری هم مشکوک الهويه اند، ممکن است و يا نه، موضوع بحث مقال زيرين را تشکيل ميدهد:<br /><br />جای شک و شبهه نيست که علاوه از ادامهء جنگ اعلام ناشده از جانب امپرياليزم که بعد از فروپاشی اتحاد شوروی باعث ورشکستگی در صفوف ح.د.خ.ا (حزب وطن) شد، عامل اصلی شکست و از هم پاشيدگی حزب، در بی اعتقادی اعضاء به مضمون اصلی حزب و به درجهء دوم به دليل خيانت عده يی از رهبران آن بود!<br /><br />رهبران سابق که در تمام ساليان حيات حزب، به اتکا و حمايت مادی و معنوی اتحاد شوروی عادت کرده بودند، نتوانستند بعد از فروپاشی اتحاد شوروی در برابر امپرياليسم جهانی به مقاومت و مبارزهء مستقلانه ادامه دهند، لذا با سازشها و سياستهای بی بنياد (مصالحهء ملی) و يا هم راه اندازی سياستهای معامله گرانه با گروه های جهادی تا سرحد تسليم بلا قيد و شرط قدرت به آنها، دست زدند تا از معرکه جان به سلامت برند و از محاسبهء حزب و مردم افغانستان در امان بمانند. <br /><br />با چنان سياست ها و معاملات ننگين فوق الذکر، صفوف در پائين که هميشه در بازيهای درون حزب چون «افزار سياسی» بکار گرفته شده بودند، يکبار ديگر در جانبداری از رهبران و به بهانه های موافقت و يا مخالفت با «پلينوم هژدهم»، که متأسفانه هردو جانب در فروپاشی سهم مساويانه گرفتند، باعث ايجاد پارچگی های بيشتری گرديدند و پيکر خونين و مضمحل ح.د.خ.ا را در برابر حوادث و پيآمد های بعدی و تحميل شده از بيرون، آنچنان ضعيف ساختند که با يک حرکت و اشاره، ديگر نه از اردوی «نيم مليونی» پيروزمند در جنگ جلال آباد اثری باقی ماند، و نه هم نشانه ای از حزب دو صد هزاری و رزمندهء زحمتکشان افغانستان؟! <br /><br />رهبران مفرور حزب، زمانيکه آخرين سنگر ها را از دست دادند و بسان دوکتور «برايدن» انگليسی، خويشتن را نيمه جان به سرحدات اروپای غرب رسانيدند، در عوض جمع نمودن پارچه های حزب ويران ديروز، به پارچه پارچه شدن بيشتر صفوف حزب پرداختند و اوضاع را در جهاتی استقامت دادند، که از حزب واحد دموکراتيک خلق، بيش از ده حزب و گروه مستقل ساخته شد، که محاصل آن در جريان سالهای سپری شده، جز تقويت گروه های مخالف «جهادی» و ادامهء تراژيدی افغانستان و منزوی شدن بيشتر بهترين و صادق ترين اعضای سابق ح.د.خ.ا، حاصل ديگری نداشت و کار به آنجا کشيد که هيچ طرحی عملی نگردد و هيچ گروهی دستآوردی نداشته باشد: نه ح.د.خ.ا اعاده شده توانست، نه حزب وطن داکتر نجيب الله از سر گرفته شد، نه حزب سراسری زحمتکشان شکل گرفت، نه وحدت ملی صورت گرفت و نه ترقی و دموکراسی فراگير نصيب افغانها شد. اما رهبران اين احزاب و گروه های نوبنياد، که به مانند اسلاف شان (!) سر می دادند اما از مقام خود نمی گذشتند، حاضر نبودند تا به ندای برحق صفوف تشنه به وحدت و يکپاچگی حزب ديروزشان، لبيک بگويند!<br /><br />اکنون که از يکطرف زمينهء رُشد اين احزاب جديد التشکيل در ميان افغانهای مهاجر ممکن نيست و روز تا روز نه تنها که به شمار آنها افزايش صورت نمی گيرد، بلکه کادر های آن يکی پی ديگر از آنها جدا می شوند و دلسردی و مأيوسی در بين آنها همه گير شده است، از طرف ديگر با تعدد روز افزون احزاب سياسی در داخل کشور، وزارت عدليهء کابل از تغيير قانون جديد احزاب خبر داده است، که با انفاذ آن، به جز چند حزب محدود جهادی که از خارج تمويل می گردند، هيچ حزب بخصوص در حلقات روشنفکری جواز فعاليت را در داخل کشور نخواهند داشت، که بقا و موجوديت اکثر اين احزاب و گروه های چند نفری را، شديداً زير سوال برده است. لذا بنابر همين دلايل و محدوديت ها، سر و صدا های وحدت طلبی در بين احزاب، خاصتاً حلقات جدا شده از پيکر ح.د.خ.ا بالا گرفته است، که وحدت دو حزب «نهضت فراگير و متحد ملی» و بعداً نشست مؤرخ 30 و 31 جنوری 2010 در شهر هامبورگ آلمان، نيز از جملهء همين سر و صدا هاست. <br /><br />ما به اين باوريم که، انگيزه های سقوط ح.د.خ.ا، تنها در خبط ها و اشتباهات رهبران و ادامهء جنگ و موجوديت اپوزيسيون مسلح مورد حمايت غرب نه، بلکه علاوه از اينها، در بی اعتقادی اکثريت اعضای حزب به خط فکری و ايديولوژيکی حزب بوده است. اگر چنين اعتقادی خدشه دار نمی شد، با وصف معامله های ننگين رهبران، ح.د.خ.ا می توانست حتی در نبود قدرت سياسی و پيوستن رهبران آن به گروه های جهادی، به حيات خود ادامه دهد و در وجود صفوف آن زنده بماند، اما از آنجائيکه متأسفانه بی اعتقادی در حزب همه گير و فراگير شد، هيچ نيروی جلو آن فروپاشی و سقوط بزرگ را گرفته نتوانست. <br /><br />لذا امروز که بار ديگر صدای وحدت طلبی از زبان همان هائيکه وسيله برای فروپاشی شده و به دور رهبران معامله گر ديروز جمع گرديده بودند، بلند شده است، اين سوال جداً مطرح ميشود که چگونه و با کدام جرأت اين گروه ها و حلقات بی اعتقاد، صفوف را برای تشکل دوباره فرا می خوانند؟! آيا اين گروه های بی اعتقاد، به اين پُرسش پاسخ داده می توانند که: چرا «جدا» شدند، که حالا دوباره «يکجا» می شوند؟! <br /><br />جای شک نيست که چنين يک وحدت، در همان اولين روز های بعد از سقوط و بخصوص بعد از مهاجرت بخش وسيعی از اعضاء و کادر های ح.د.خ.ا به اروپا، يک نياز مبرم و حياتی بود، اما علاوه بر رهبران منحرف سابق، عده يی از همين اشتراک کنندگان نشست هامبورگ نيز بودند، که به ريش آنانيکه از اعادهء ح.د.خ.ا سخن می زدند، می خنديدند و آنها را «متحجر» و عقب مانده خطاب می کردند، اما امروز که بار ديگر طعم شکست را چشيدند و از اعتماد غرب مستفيد نشدند و از سازمانهای چند نفری شان حاصلی بدست نيآمد، بار ديگر نعره های وحدت طلبی را بلند کرده اند؟!<br /><br />وحدت نيروهای چپ طوريکه در بالا اشاره شد، يک ضرورت است، اما متأسفانه اين بار وحدت چپی ها آنچنان شکسته است، که با راه اندازی چنين کنفرانسها، نشستها و کميسيونهای خود ساخته و ايراد بيانيه ها و نشر مقالات نمايشی تأمين شده نمی تواند. علاوه از دشواريهای موجود، برای اعتماد سازی و وداع با فضای تيره و تار بعد از فروپاشی «حزب وطن»، نخست بکار است که چنين وحدت خواهی از جانب چه کسانی صورت می گيرد و کيها در صدر چنين نشست ها و مجالس نشسته اند؟ <br /><br />متأسفانه اکثر چهره های نشست هامبورگ، يا کسانی اند که خود وحدت شکن بوده و پاسخده در برابر جنبش فردای کشور ما اند، و يا اينکه بنابر سوابق سياسی و چگونگی فعاليت آنها در جريان ساليان سپری شده، افراد مشکوک به نظر می رسند. بايد بی پرده گفت که، بعضی شخصيت های اشتراک کننده و از جمله رهبران سازمان فعالين صلح افغانستان و در رأس آن آقای خدايداد بشرمل، در نزد بسياری اعضای سابق ح.د.خ.ا، افراد مشکوک اند!<br /><br />جالب است که راه اندازان «نشست هامبورگ»، علاوه از سازمانهای مستقل، از شخصيت های مستقل به شمول نگارنده نيز دعوت کرده بودند؟! ولی آيا با چنين ترکيبی غير متجانس، وحدت از دست رفتهء ما بازگشتنی خواهد بود؟! آيا آنانيکه از اولين روز های سقوط تا امروز در مواضع سالم قرار داشته و هميشه از اهداف و نيات انساندوستانهء ح.د.خ.ا دفاع کرده اند، می توانند با کسانيکه حزب ديروز خود را فراموش کرده و در پيرامون رهبران معامله گر جمع شدند و سازمانهای ليبرالی نهضت فراگير و متحد ملی را ساختند و از اهداف غرب در قبال افغانستان حمايت کردند و يا هم به سواری اسپ کرزی می خواستند بز خود را به دايرهء حلال برسانند، می توانند در زير يک سقف بنشينند و بار ديگر از وحدت و فعاليت مشترک حرف بر زبان آورند؟! يک توقع بيجا و ناممکن!<br /><br />دوست فرهيختهء از کشور سويس خبر داد، که اخيراً آقای داؤد رزميار، در کدام سخنرانی خود به مناسبت وحدت دو حزب (نهضت فراگير و متحد ملی)، کسانی را که به آنها نپيوستند، متهم به «خيانت» کرده است. حالا بايد قضاوت کرد که چگونه چنين وحدتی که در نشست هامبورگ مطرح شده است، ممکن است؟! در ظاهر از تمکين کار می گيرند و اعضای سابق را به وحدت مجدد تشويق می کنند، اما در سخنرانيهای جداگانه، حرف دل خود را می گويند و اکثريت اعضای سابق ح.د.خ.ا را که «نهضت ميهنی و بعداً فراگير» را بر حق تحريم کردند، متهم به خيانت می کنند؟!<br /><br />«داکتر خاکستر» در نوشتهء کوتاهش در باب نشست هامبورگ نوشته است: « چرا هیچ کس گذشته را نقد نکرد؟! مگر میشود بی سنجش رفتار سیاسی گذشته، آینده را پی ریخت؟ هر چند، "نایبی" به کژ پنداری و رفتار بسا مرگ زای سیاستگران، اشاراتی کرد و اما چرا مختصر و در هاله ای از ابهام؟! یاد ما نرود، مردم ما، نه آنهمه "فراز ها" را از یاد میبرند و نه آنهمه "فرود های رفتاری" را. بی روشنگری و سنجش بی رحمانه گذشته، چگونه میشود رفتار گذشته را توجیه کرد؟...»<br /><br />دليل اينکه چرا در نشست هامبورگ کسی گذشته را نقد نکرد، معلوم است: اول اينکه اکثر سخنرانان آن نشست، به آن عده رهبران سابق تمايل و ارادت دارند و داشتند، که در قضايا و تراژيدی افغانستان مسؤول اند. مثلاً چگونه از آقايون پيوستون و فقير محمد ودان بايد توقع داشت تا سياست های داکتر نجيب الله را مورد نقد و انتقاد قرار دهند، يا اينکه آقای داؤد رزميار، شاد روان محمود بريالی را به ملامت می گرفت؟! اما اينکه تنها آقای نايبی «به کژ پنداری و رفتار بسا مرگ زای سیاستگران، اشاراتی کرد و اما چرا مختصر و در هاله ای از ابهام؟!»، حتماً حيای حضور و يا هم تلاش ظاهری برای به نتيجه رسانيدن آن نشست بوده است!<br /><br />و اما در رابطه با نبود نقد از گذشته در سخنرانيهای نشست هامبورگ، اين حدس و گمان بيشتر تقويت می يابد، که اشتراک کنندگان آن نشست، تا هنوز برای وحدت و «پيوستن به خانوادهء بزرگ سياسی!» شان، آمادگی ندارند و تا هنوز به دفاع از شخصيت های طرف علاقهء شان ادامه می دهند، ورنه لازم بود اشاراتی در زمينه صورت می گرفت، تا آنانيکه چشم براه نتايج اين نشست بودند، به حسن نيت اشتراک کنندگان پی می بردند، اما حالا اين اميدواری وجود ندارد که آقايون اشتراک کننده و بخصوص نمايندگان نهضت فراگير و تشکيلات حزب وطن، بر مواضع ديروز شان تجديد نظر نموده و با انتقاد از رهبران مورد نظر خويش، راه را برای وحدت در پائين باز نمايند!<br /><br />جالب ديگر اينکه، در نشست هامبورگ، «رئيس تشکيلات مؤقت انسجام اعضای حزب وطن در خارج» آقای عبدالبشير پيوستون، خود را گويا که نمايندهء مشروع «حزب وطن» جا زده و اعلام داشت که با تدوير مجمع عالی (کنگره) حزب وطن، وظيفهء خود را پايان يافته تلقی ميکند و به هيچصورت از اين داعيه الی تحقق آن دست بردار نيست. او در جايی ديگر به شکل فضل فروشانه تذکار ميدهد که تشکيلات مؤقت حاضر خواهد بود تا در صورت ضرورت، به تنهايی اقدام به همچو کاری کند.<br /><br />اما آقای پيوستون متأسفانه به اين نکات توجه نکرده است که: اولاً تصاويب کنگرهء دوم ح.د.خ.ا در نزد اکثريت اعضای سالم حزب مشروعيت ندارد، زيرا آن کنگره با قوه و نيروی استخبارات داکتر نجيب الله و با استشارهء مستقيم گرباچف داير شده است، نه با ارادهء بالقوهء اکثريت اعضای حزب. برای اعضای سالم، اکثريت و صادق ح.د.خ.ا، نه نمايندگان در کنگرهء دوم مشروعيت دارند و نه آن تدابيری که گويا آن کنگره تصويب نمود. دوم اينکه، آقای پيوستون را کدام مرجع با صلاحيت و مشروع در خارج از کشور تعين نموده، تا به نمايندگی از حزب وطن الی داير شدن کنگرهء سوم، عهده دار چنين مقام باشند؟! ايشان را جز گروهی معدود پيرامونی، ديگران حتی به درستی نمی شناسند.<br /><br />و اما آنچه نشست هامبورگ را به نتيجه نمی رساند، اختلافات ايديولوژيک گروه های شامل در اين نشست است. زيرا وحدت و عملکرد سياسی آيندهء اين گروه ها، بدون يک خط فکری مشترک ناممکن است. بدون شک اولاً تدوير چنين کنگره کاری مشکلی خواهد بود و ثانياً توافق اين نيروها برای يک ساختار واحد تشکيلاتی و برناموی ناممکن است، زيرا همين شخصيت ها بودند که باعث ورشکستگی های قبلی شدند و به تعدد احزاب افزودند.<br /><br />اما از آنجائيکه در اروپای آزاد، هر ناممکنی ممکن است، بدون شک طوريکه آقای پيوستون خود اخطار دادند که در صورت ضرورت به تنهايی مجمع عالی (کنگره) را داير خواهد کرد، ايشان خواهند توانست به چنين اقدامی مبادرت ورزند، اما نبايد نامش را کنگرهء مشروع از آدرس اکثريت اعضای حزب بگذارد. اينکه ايشان در نظر دارند چنين کنگره را در داخل کشور داير کنند، مبارک شان باد! ما حوادث و رويداد های بعدی آنرا تعقيب خواهيم کرد!<br /><br />آقای پيوستون در سخنرانی اش به اين نکته نيز اشاره می کند، که وظيفهء نشست امروزی، تصويب خطوط اساسی تشکيلاتی و برناموی آن نيست. چنين کار به کنگره تعلق دارد. او در اين مورد می نويسد:<br /><br />«... بپذیرند که تعین خط سیاسی، دیدگاه های ایدیولوژیک، سیاست تشکیلاتی و ساختار حزبی، تسوید اسناد اساسی (اساسنامه و مرامنامه) و امثالهم وظیفه جلسه امروز ما نیست. طرح و تسوید همه این مسایل از وظایف کمسیون تدارک وتدویر مجمع عالی حزب و تصویب آن از صلاحیت های کنگره (مجمع عالی) است...»<br /><br />اما بايد بخاطر داشت، که کنگره کدام نيروی خارق العادهء فرا انسانی نيست که خارج از موجوديت ما، اسناد اساسی حزب (اساسنامه و برنامه) را تصويب نمايد، بلکه همين ما هستيم که کنگره را داير و آنرا استقامت می دهيم، همانگونه که گرباچف و نجيب الله کنگرهء دوم ح.د.خ.ا را استقامت دادند و برنامهء آنرا تعويض کردند و حزب را از مسيرش منحرف ساختند، راه اندازان «مجمع عالی» چون پيوستون ها، ودان ها و ديگران، نيز نقش خود را در سمتدهی تصاويب کنگره خواهند داشت. لذا از همين حالا معلوم است که در صورت تدوير چنين مجمع عالی، به استثنای اعضای «نهضت آينده»، سايرين خواهان اعادهء اهداف نخستين ح.د.خ.ا نخواهند بود!<br /><br />اما در سخنرانی آقای نايبی، متأسفانه برداشتها از شخصيت های اشتراک کننده در آن نشست و تحليل قضايا، تبارز ديگر گونه ای داشت و در رابطه با حوادث بعد از فروپاشی، داوری دوگانه صورت گرفت. نايبی در اين نشست گفت:<br /><br />«... نخستین و مؤجه ترین پُرسشی را که میتوان مطرح کرد این است: چی چیز مشترکی بین رفقای حاضر در نشست امروز ما وجود دارد که آنها را به این گِردهمایی کشانیده است؟ پاسخ در ذهن هر کدام ما روشن است: عضویت در حزب دموکراتیک خلق افغانستان. خاستگاه تاریخ فردی و سازمانی هرکدام ما و شما در عرصهٔ سیاسی همان حزب است.... آن حزب دیگر وجود ندارد و این واقعیتیست که نی با عاطفهٔ هجران آلود ما نسبت به آن پیوندهایِ بی مثال رفیقانه در حوزه های حزبی، در پُشت میله های زندان یا در شکنجه گاه های دستگاه های جهنمی استخباراتی پنهان میگردد، نی با پرداختهای ذهنیگرانهٔ سیاسی!...»<br /><br />سوال در اينجاست که، چرا آقای نايبی اين نکته را صراحت داد که: «ح.د.خ.ا ديگر وجود ندارد» اما به «حزب وطن» که نام تصويب شده ای آن در کنگرهء دوم است، اشاره نکرد و نگفت که ح.د.خ.ا (حزب وطن)، ديگر وجود ندارد. ايشان در سخنرانی شان بگونهء «حزب وطن» را جدا از ح.د.خ.ا معرفی داشتند. آيا چنين موضعگيری برای آن نبود که در آن نشست کسی از نام ح.د.خ.ا نمايندگی نمی کرد؟ اينکه «حزب وطن» در حقيقت همان «ح.د.خ.ا» را افاده می کند و در حوادث ثور دوم از هم پاشيد، بايد در گفتار آقای نايبی نيز بازتاب روشن می يافت!<br /><br />آقای نايبی با اينکه با حقايق درونی کاملاً آشناست، اما به مانند يک فرد بيخبر از قضايا و به گفتهء داکتر خاکستر «سياستگرا!»، نمايندگان احزاب و گروه های مستقل جدا شده از پيکر ح.د.خ.ا را، چنين دلسوزانه خطاب می کند:<br /><br />« پس اگر آن خاستگاه دیگر وجود ندارد و به تبع از آن، آن پیوند های سازمانی دیگر وجود ندارند، بازهم باید از خود پرسید که چی چیز امروز ما را گردهم آورده است؟ ناگزیر باید پذیرفت که همان عوامل صیقل شده يا زير غبار زمان کمرنگ گرديده وجود دارند... پس مسألهٔ اساسی این است که چی چیزی در ماهیت ح. د. خ. ا وجود داشت که هر کدام ما و شما حاضر بودیم زنده گی خود را در پای آن بگذاریم؛ کاری که بیش از پنجاه هزار همرزم ما و شما کردند و در قربانیگاه تاریخ به نام حزب دموکراتیک خلق افغانستان جام شهادت به لب بردند... شور و اندیشه هایی که ما و شما را با حزب دیروز مان پیوند میزدند و سرچشمه های زندهٔ تکوین و تداوم ماهیت آن حزب بودند، در یک کلام خلاصه میشود: دفاع از انسان مظلوم و مبارزه برای محو بیداد!...»<br /><br />و اين را می گويند «نصيحت پدرانه!»، گويی آقايون: بشرمل، رزميار، ودان، پيوستون و ديگران از قبل با خاستگاه انسان مظلوم وطن از قبل آشنا نبودند؟! <br /><br />آقای نايبی با استفاده از فرصت، يکبار ديگر بر ضرورت تشکيل اتحاديهء احزاب چپ تاکيد کرد و آنرا يگانه راه برای برون رفت از وضعيت کنونی روشنفکران چپ ديروز دانست و خاطر نشان ساخت که شرکت مستقل چپ دموکراتیک در وضعیت سیاسی کشور از طریق اتحادیهٔ پیشنهادی او، ماهیت وضعیت سیاسی را نیز دگرگون ساخته، سرآغاز تحولات دموکراتیک در کشور خواهد گردید. آقای نايبی در پايان از کسانی آرزوی بسر رسانی اهداف نخستين ح.د.خ.ا را می نمايد، که بدان اعتقاد نداشتند و ندارند و ايده های نخستين ح.د.خ.ا «اعمار سوسياليسم» در افغانستان را، يک امر ناممکن و يک رؤيا فکر می کنند. آقای نايبی به ادامه گفتند:<br /><br />« بیایید به فقر کشنده یی که گلوگیر خلق ماست بیندیشیم، آرمانهای به سر نرسیدهٔ حزب دیروز مان را یک بار دیگر از آن خود سازیم و در جهت تحقق آنها برای بهروزی مردم فاجعه دیدهٔ افغانستان، پیمان ببندیم! این است ابتکاری که بار دیگر ما را به افتخارات تاریخی خواهد رساند ...»<br /><br />و سخن آخر اينکه:<br /><br />اين بار اول نيست که چپ مختلط و غير متجانس افغانی دور هم می نشينند و ميخواهند به فيصلهء برسند، متأسفانه اين قشر ناهمگون و غير زحمتکش که ايديولوژی زحمتکشان را وسيلهء سياسی خود قرار داده اند، بار ها چنين نشستهای را انجام داده اند، اما از اينکه از يکطرف اعتقاد راسخ به خط فکری زحمتکشان نداشته و از جانب ديگر اعتماد قاطبهء مردم را نيز از دست داده اند، به مؤفقيتهای نرسيده اند. <br /><br />اينکه امروز چگونه ميتوان مردم و توده های زحمتکش کشور را از فرسنگ ها دور، از اروپا، تنوير کرد و اعتماد آنها را مجدداً بدست آورد، به يک حزب چپ واقعی و معتقدی نياز است، که متأسفانه در وجود اکثر شخصيت های نشست هامبورگ، متصور نيست. <br /><br />اينبار نوبت صفوف و کادر های چپ ديروز است، نوبت آنانيکه در تراژيدی سالهای بعد از هفت ثور 1357 ذيدخل نيستند و می توانند از اعتماد مجدد مردم خاصتاً طبقات محروم و زحمتکش افغانستان بهره مند گردند./<br /><br />ن. روشن<br />فبروری 2010</span><br /></span> Tue, 22 May 2012 23:14:54 http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=54&forum=2 از اوج قدرت تا گوشهء عزلت! [توسط Najib Roashan] http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=53&forum=2 مقالات قبلی: دور اول نشرات «آزادی»::: از اوج قدرت تا گوشهء عزلت!<br /> <div style="text-align: center;"><span style="color: #0000CC;"><span style="font-size: x-large;"><br /><span style="font-family: Arial;">از اوج قدرت تا گوشهء عزلت!</span> </span><br /><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Arial;">مکثی بر مصاحبهء سلطانعلى كشتمند با حامد قادرى</span></span></span><br /></div><br /><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: Arial;">به تاريخ چهارم نوامبر سال 2006، آقای سلطانعلی کشتمند صدراعظم پيشين افغانستان، با آقاى حامد قادری گردانندهء تلويزيون «از لاس انجلس تا کابل»، مصاحبه ای انجام داد که به نظر بسيارى از افغانها، حرف و پيام نوی با خود نداشت، همان تکرار مکرر و همان اقدامات و دستآورد هاى حكومت اش در سالهای هشتاد!<br /><br />آقای کشتمند از راه اندازی آن مصاحبه هر هدفی كه داشته، اما افغانهای خارج از کشور بخصوص آنانيکه زياد عقده مندانه و خشمگينانه بر حوادث و رويداد های ساليان حکومت داری ح.د.خ.ا داوری می نمايند، آن مصاحبه را تلاش "کمونيستها" برای برائت دادن خويش و حضور مجدد در حيات سياسی افغانستان مى دانند. <br /> <br />جهات تخنيكى مصاحبه:<br /><br />آنچه در آن مصاحبه كاملا مشهود بود، بی موازنگی در کرکتر هاست: در يك جانب آقای حامد قادری که با مسايل سياسى و حوادث و رويداد هاى داخلی حزب دموکراتيک خلق افغانستان بكلى نا آشنا و بيگانه بود و هيچگاهى در آن سطح مصاحبه اى را انجام نداده بود، و در جانب مقابل، يک تن از مؤسسين حزب و دو بار صدراعظم كشور در دوران حاکميتهای ح.د.خ.ا که می توانست با مهارت از پرسشهای اساسی طفره برود، قرار داشت، که در چنين مصاحبه ها، شنونده و يا خواننده به ندرت می تواند به حقايق دست يابد، زيرا پُرسنده بنابر همان ضعف و بيخبرى از مسايل نمى تواند سوالات اساسى و كليدى را مطرح نمايد، و پاسخ دهنده فرصت مى يابد تا اهداف خود را دنبال نمايد و مصاحبه را به ميل خود بكشاند. لذا بخت با آقای کشتمند ياری کرد که در مقابل يک پُرسشگر تيز هوش و وارد در مسايل درونی ح.د.خ.ا قرار نگرفت.<br /> <br />از چگونگی مصاحبه و طرح سوالات و پاسخ ها بر می آمد، که هر دو جانب از قبل روی بعضی سوالات توافق کرده بودند، چنانچه به استثنای چند سوال محدود، اکثر سوالات به سود آقای کشتمند طوری مطرح شدند که او فرصت يافت يکبار ديگر از کار کرد های ساليان هشتاد، به نفع خود ياد آورى نمايد. <br /> <br />اگر در عوض آقای قادری يک پُرسشگر مو شگاف و وارد در مسايل سياسی و خاصتا حوادث و رويداد های درون ح.د.خ.ا و حکومات آن دوران وجود می داشت، از آن فرصت طلائی که برای اولين بار يک تن از رهبران طراز اول ح.د.خ.ا بعد از يك سكوت و انزواى 12 ساله در مقابل مردم قرار می گيرد و به سوالات پاسخ می دهد، حد اعظم سود می بُرد و آن سوالاتی را مطرح می نمود که از سالها بدينسو در نزد مردم و خاصتا اعضای ح.د.خ.ا وجود دارند.<br /><br />آقای کشتمند قبل از آغاز مصاحبه ياد آور شد که صحبت "تهيجی" نخواهد کرد. ايشان هيچگاه و حتی در همان عنفوان جوانی و گرما گرم مبارزات سياسی شان، سخنران پُر تهيجی نبودند، که خوشبختانه خود در صفحات آخر اثر شان "ياد داشتهای سياسى و رويداد هاى تاريخی" بدان معترف اند.<br /><br />آقای کشتمند در آن مصاحبه، بيشتر از حد معمول روی کلمهء "پرچمی" اتکا كرد و آنرا به مثابهء يگانه ابزار هويت گروه سياسی ايکه او بدان تعلق داشت، قرار داد، در حاليکه اصطلاحات "پرچمی" و "خلقی" گرفته شده از ارگان های نشراتی ح.د.خ.ا "خلق" و "پرچم"، تکيه کلام مردم بوده، نه نام رسمی کدام حزب مشخص سياسی. او قبل از شروع مصاحبه، اين طور آغاز كرد:<br /><br />"سپاسگذارم از شما آقای حامد قادری که زمینه این مصاحبه را از طریق تریبیون آزاد تلویزیونی تان فراهم ساختید تا در رابطه به مواضع سیاسی، اجتماعی و اقتصادی پرچمی ها طی سالهای پیشین صحبت نمایم."<br /><br />بكار بُرد اصطلاح (پرچمى) و چسپيدن بيش از حد آقاى كشتمند به آن، در حقيقت به اين هدف صورت گرفت، كه اگر او بتوانند رهبران (خلقى) را يگانه عاملين تراژيدى افغانستان ثابت سازد. <br /><br />جاى شك نيست كه رهبران دور اول حكومات ح.د.خ.ا، از اصول مرامى حزب انحراف نمودند و با شعار هاى سرخ و آتشين، زمينه را براى درگيرى جنگ داخلى مهيا ساختند كه "ما" در مقالات جداگانه آنها را به بررسى گرفته ايم، اما اين تلاش كه فقط (خلقى) ها خطا كار بودند، براى آن بى ثمر است، كه متأسفانه بعد از سقوط خونتاى نظامى حفيظ الله امين و آغاز حكومت آقاى كشتمند، ما شاهد دور دوم اشتباهات و تخطى ها در درون ح.د.خ.ا هستيم. <br /><br />لذا لازم بود تا آقای کشتمند به مثابه دومين شخصيت مطرح در آن حاكميت، از همه اقدامات آن ساليان (اشتباهات و افتخارات)، به دور از تعصبات جناحی سخن ميراند و دلايل وقوع اشتباهات را ريشه يابى ميكرد، اما متأسفانه در اولين کلام، خود را در زیر لاک جناحی اش پنهان کرد و نشانداد که او هيچگاه به "وحدت حزب"، كه فقدان اش باعث ورشكستى حاكميت آن شد و او در هنگام قدرت از آن سخن می راند، شخصا متعهد و صادق نبوده است.<br /><br />محتوى و درون مايهء مصاحبه:<br /><br />طرح اين سوال آقای قادری که: "شما که برای ده سال بحیث صدراعظم در رأس حکومت قرار داشتید، با موجودیت قوای شوروی و پس از برآمدن آنها از افغانستان در قدم اول برای مردم بیچاره و گرسنه افغانستان چه کارهائی انجام دادید؟"، فقط از روی حسن نيت ميتواند مطرح شود، زيرا با ارائهء آن سوال، او فرصت يافت تا يکبار ديگر با به رخ کشيدن فعاليت هايش که در حقيقت در تحت رهبری حزب و شهادت هزاران عضو آن به ثمر رسيده اند، نه به ابتکار و خلاقيت شخص آقای صدراعظم وقت، شخص خود را تبارز دهد. <br /><br />پاسخ آقای کشتمند به اين سوال که: "نظر شما جناب سلطان علی کشتمند در باره احزابی که در افغانستان فعالیت دارند چیست و آیا حزبی بنام حزب دموکراتیک خلق افغانستان یا حزب وطن در افغانستان راجستر گردیده است یا نه؟"، نيز خيلی جالب و اما حزن انگيز است. او در پاسخ گفت:<br /><br />"تاجائیکه من میدانم حزبی بنام مشخص حزب دموکراتیک خلق افغانستان یا حزب وطن ثبت نگردیده است، …. به گمان من نهضت فراگیر ترقی و دموکراسی افغانستان یک برنامه فراگیر را برای اتحاد تمام نیروهای ترقیخواه دموکراتیک اعلام کرده، بیشتر در داخل و خارج کشور مورد پشتیبانی قرار گرفته است..."<br /><br />بلی خواننده ای عزيز! <br /><br />اين است اظهارات يک تن از مؤسسين ح.د.خ.ا در مورد حزبی که روزگاری آنرا شرف، عزت و افتخار خود می دانست و امروز با چنين بی میلی از کنارش رد می شود و سازمان ديگری را "رکلام" می نمايد! تبصره ای بيشتر در اين مورد را به شما میگذارم!<br /><br />آقای کشتمند در مورد سيستم "قضايی" و فعاليتهای وزارت هاى سه گانه ای "قوای مسلح"، خود را کاملاً بی خبر و غير مسئوول جا زد. مثلا وقتی در مورد زندانی های سياسی سالهای هشتاد از او سوال شد، او در جواب اظهار بی خبری کرده گفت: <br /> <br />"از لحاظ کاری به من ارتباط نداشت" همان (يك نى و صد آسان!)، در حاليکه يک صدراعظم و رئيس حکومت و همچنان بحيث يك عضو ارشد حزب (حزبيكه تمام ارگانهاى دولت را رهبرى ميكرد)، چگونه می تواند از امور نظامى، قضایی و عدلی کشورش اظهار بی خبری کند و خود را غير مسئوول جا زند؟! آيا در جلسات شورای وزيران، وزرای سه گانه ای قوای مسلح (اردو، امنيت دولتی و امور داخله)، اشتراک نمی کردند و گزارش نمی دادند و وظايفی از جانب حکومت نمی گرفتند؟!<br /><br />ولى چرا اظهار بيخبرى؟!<br /><br />انگشت انتقاد مخالفين حاكميت هاى دوران ح.د.خ.ا، اكثر روى چگونگى عملياتهاى نظامى مشترك افغان - شوروى و بعدا مستقلانه، حين حملات خرابكارانه اى مجاهدين است، كه گويا بر روى قراء و قصبات و منازل مسكونى مردم بم ريخته ميشد و افراد بيگناه قربان ميشدند.<br /><br />اينكه متأسفانه بيگناهان زيادى در آن عملياتها كشته شده اند، غير قابل انكار است، اما پاسخ بدان اعتراض در روشنى اوضاع كنونى كشور، تا آنجا ساده و سهل است، كه حتى يك عضو عادى و يك سپاهى آن دوران نيز ميتواند از ناگزير بودن اكثر آن عملياتها به سادگى دفاع نمايد، چه رسد به صدراعظم و دومين شخصيت كشور كه از پاسخ دادن هراس دارد و اظهار بى اطلاعى ميكند؟!<br /><br />آيا آقاى كشتمند نمى توانستند از عملياتهاى نظامى ابر قدرت دومی (ايالات متحده)، كه اكنون در افغانستان ادامه دارد و هر روز قربانيانى مى گيرد، مثالهاى آورد، كه پس چرا امروز قراء و قصبات افغانستان بخاطر قطع فعاليت هاى تروريستى طالبان، بمباردمان مى شوند؟ اگر يك طالب از بين ميرود، در عوض دهها و صد ها فرد ملکی و بيگناه را نيز هلاک مینمايند. نظاميان امريكائى و انگليسى و شخص آقاى كرزى، از بمباردمانهاى كنونى با اينكه تأسف نشان ميدهند و با قربانيان همدردى ميكنند، چنانچه "ما" نيز در وقت و زمانش نموده ايم، اما آنرا لازم و مشروع نيز ميدانند و ميگويند: "بخاطر طالبان مكتب سوز"! <br /><br />آيا مكتب سوزى هاى امروز، ميراث دوران "جهاد فى سبيل الله" ديروز نيست؟ آيا ما نيز مجبور نبوديم طيارات را به پرواز درآوريم و از زندگى صلح آميز مردم، شرف و ناموس وطن خود در برابر تجاوز پاكستان حراست كنيم؟ چرا آن دفاع مشروع در آنزمان ما خلاف "حقوق بشر" تلقى ميشد و امروز مجاز و مشروع است؟! <br /><br />ولى آقاى كشتمند در آن موارد سخن نمى گويد. خانه اى مجاهد كبير آقاى "ثابت" لوى سارنوال كنونى آباد، كه او عملياتهاى ديروز ما را بخاطر دفع توطئهء مشترك مجاهدين و دستگاه استخبارات آى. اس. آى، پاكستان براى جلوگيرى از انفجار بند هاى برق نغلو و سروبى، تقدير ميكند و ميگويد: "خوشبختانه رژيم نجيب الله مواضع مجاهدين را بمباردمان كرد و آن توطئه ناكام شد" <br /> <br />و يا در بخش قضايى که ما شاهد زندان های خصوصی در شهر کابل و انواع شکنجه و عذاب دادن زندانيان توسط عساکر امريکائی بوده ايم، آنچه در زمان حاکميت های ح.د.خ.ا و حتى در موجوديت عساکر شوروی، هرگز صورت نگرفته بود، اما کجاست پاسخگوی صادقی که نه از خود، بلکه از حزب و کتله ای قربان شده ای به دفاع بر خيزد؟! <br /> <br />موجز اينكه، آقای کشتمند كه يکی از اعضای ارشد حزب نيز بودند، اگر از افتخارات اش با سربلندى ياد ميكند، نمی تواند گوشهء از بار اشتباهات آن دوران را نيز بر شانه هايش متقبل نشود.<br /><br />نتيجه گيری از مصاحبه: <br /><br />طوريکه در بالا نيز اشاره شد، آن مصاحبه کدام حرف و موضوعی تازه ای در خود نداشت. همان حرف های چوکات شده ايکه سالها در خورد مردم داده شده و هيچ اشتياقی برای شنيدن و خواندنش وجود ندارد. <br /><br />ولی آنچه در آن مصاحبه جديد و در خور توجه بود اينکه، آقای کشتمند اثرش (یاد داشتهای سياسی و رويداد های تاريخی) را روی انترنت گذاشته اند، و اين اقدام شان ثابت کننده ای اين حقيقت است، که آن کتاب ديگر خريدار ندارد، ورنه گذاشتن کتاب بر روی انترنت در شرايط مهاجرت و اقتصاد ناتوان يک مهاجر، برای هيچکسی ميسر نيست.<br /><br />خريداران اصلی آن کتاب، فقط عده ای از اعضای حزب بودند، که به اين اميد که اگر در متن اش حقيقتی نهفته باشد، آنرا خريداری کردند، ولی وقتی از بی مايگی درون آن اثر اطلاع يافتند و برای ديگران بازگو کردند، بازار خريد آن چنان سرد شد، که کارش به قرار گرفتن بر روی انترنت کشيد.<br /> <br />نگارنده به سايت آقای کشتمند مراجعه کردم. چيزی که در اين سايت جالب است اينكه، هيچ امکان تماس با نويسنده و گردانندهء سايت وجود ندارد. نه دريچهء تماس وجود دارد و نه هم آدرس برقی (ايميل). فکر می کنم اين اولين صفحه روی شبکهء انترنت در جهان باشد، که خواهان تماس با جهان بيرون نيست و پيام گيرش را حذف کرده اند. اين حذف و قفل بستن به دريچهء تماس سايت، خود ثابت كننده اى اين حقيقت است، كه اكثر رهبران حزب جرأت شنيدن و تماس گرفتن مستقيم با مردم را ندارند! اگر پيام گير اين سايت باز باشد، چه پيام هاى را ثبت خواهد كرد؟ بيرون از تصور است!<br /><br />ن. روشن<br />دسامبر 2006<br /><br />آدرس سايت آقای کشتمند:</span><br /><br /><a href="http://www.keshtmand.net" title="www.keshtmand.net" rel="external">www.keshtmand.net</a></span><br /> Tue, 22 May 2012 22:00:49 http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=53&forum=2 پيآمد های تاريخی جنگ های احمد شاه درانی در هند! [توسط Najib Roashan] http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=44&forum=2 مقالات قبلی: دور اول نشرات «آزادی»::: پيآمد های تاريخی جنگ های احمد شاه درانی در هند!<br /> <span style="font-size: x-large;"><div style="text-align: center;"><span style="color: #0000CC;"><br /><span style="font-family: Arial;">پيآمد های تاريخی جنگ های احمد شاه درانی در هند!</span></span></div></span><br /><span style="font-size: large;"><div style="text-align: center;"><span style="color: #0000CC;"><span style="font-family: Arial;">نفوذ استعمار در منطقه، ايجاد کشوری به نام پاکستان و بحران موجود در افغانستان، پيآمد های تاريخی جنگ های احمد شاه درانی در هند است!</span></span></div></span><br /><br /><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: Arial;">قبل از بررسی حوادث و رويداد های تاريخی، بايد به اين اصل اعتقاد خلل ناپذير داشت که: «تاريخ علم است، نه واقعه نگاری»! يعنی که نبايد حوادث و واقعات تاريخی را فقط بر چيد و کنار هم گذاشت و بخوانش مردم داد، بلکه تاريخ را بايد بمثابه «علم» بکار بُرد و با تحليل علمی حوادث و برداشت های سالم از رويداد های تاريخی، به روشن شدن واقعيتهای زندگی مردم يک سرزمين پرداخت، درغير آن تاريخ «افسانه» ای بيش نخواهد بود!<br /><br />تاريخ بمثابهء علم بما می آموزاند، که حوادث و رويداد های تاريخی را نمی توان به صورت مجرد و جدا از هم مطالعه و بررسی کرد، بلکه بايد آنها را در پيوند با همديگر قرار داده و بصورت زنجير وار و در يک تسلسل منطقی با هم بررسی نمود.<br /> <br />تاريخ بمثابهء علم همچنان بما می آموزاند که حوادث و رويداد های يک کشور، خواهی نخواهی تأثيری بر سرزمينهای همجوارش خواهد داشت و لذا تاريخ هيچ سرزمينی را نمی توان بدون مطالعهء تواريخ ساير سرزمين ها بخصوص همسايگانش، مطالعه و بررسی کرد. <br /><br />در جهان امروز، در شيوه ای نگارش تاريخ نيز به مانند ساير علوم، انقلاب بزرگی صورت گرفته و خط درشتی بين تاريخ نويسان «درباری» که در وصف شاهان و اميران می نوشتند، با تاريخ نويسانی که از ميان مردم برخاسته اند، کشيده شده است، يعنی که پادشاهان، اميران و سلاطين، خلفأ و ولی ها و.... تاريخ خود را دارند، و «مردم» تاريخ خود را! از همين سبب دوران تاريخ نويسان «درباری» پايان يافته و مردمان جهان اين توانائی را اکنون دريافته اند، تا خود تاريخ سرزمين خويش را بنويسند و در بارهء گذشتگان، به قضاوت درست بنشينند.<br /><br />و اما متأسفانه در کشور ما، تا هنوز همان شيوه ای نگارش قبلی حکمفرماست و به استثنای تاريخ غبار «افغانستان در مسير تاريخ» که آنهم در سايه و ترس و اختناق دوران استبداد سلطنتی نگاشته شد و یکدهه زندانی بود، تا اکنون تاريخ واقعی سرزمين ما نوشته نشده است و اين رسالت بزرگ را بايد آيندگان و مؤرخان نسل موجود و آينده بر دوش بکشند، تا تاريخ واقعی سرزمين خويش را بنويسند و رويداد های تلخ و خونبار دوره های مختلف آنرا، تحليل و تجزيه نمايند و آن گفته را که:«مردم تاريخ خود را می سازند!» در عمل تحقق بخشند!<br /><br />لذا بنابر تعريف و درکی که از تاريخ به مثابهء علم داريم، در مقالهء «سلحشور» ديروز، «تروريست» امروز؟، که برای اولين بار بر روی سايت «کابل پرس» قرار گرفت، در حقيقت تلاشی بود برای دريافت پاسخی مناسبی برای اين پُرسش که: چرا جنگ و خشونت جز کرکتر اکثريت افغانهاست و دليل اساسی بحران کنونی افغانستان از کجا سرچشمه گرفته است؟ <br /><br />از آنجائيکه هيچ رويداد تاريخی بدون دليل و علت نيست، بحران موجود افغانستان نيز پيآمد صرفاً عملکرد های دوران اقتدار ح.د.خ.ا نبوده، بلکه پس منظر تاريخی دارد. ولی اين قضاوت سالم را، عده يی از افغانها از ديدگاه «قومی» و «زبانی» نگريستند، که گويا نگارنده بر عليه احمدشاه درانی که «پشتون» بود، قرار دارد و ميخواهد ح.د.خ.ا را برائت تاريخی بدهد! <br /><br />اگر آن نقد کوتاه تاريخی را يکبار مرور دوباره کنيم، خواهيم دريافت که آن نوشتار به هيچگونه قوم ستيزانه نيست و در هيچ جای آن به قوم و تبار رهبران و اميران کشور منجمله احمدشاه درانی تماسی گرفته نشده، بلکه نقد کوتاهيست پيرامون مداخلات بيمورد و فاجعه بار اميران افغان و از جمله احمد شاه درانی در امور داخلی هندوستان! <br /><br />در آن نوشتار، من به هيچصورت تلاش نکرده ام تا بر اشتباهات و لغزش های شماری از رهبران ح.د.خ.ا در دورانهای مختلف حاکميت خاک بيندازم، چه در گذشته نيز طی مقالات جداگانه در مجلهء «آزادی»، روی آنها به تفصيل بحث کرده ام، اما بحران موجود افغانستان را تنها و تنها مولود آن اشتباهات نمی دانم. من حتی به جرأت گفته می توانم، که دليل اساسی به قدرت رسيدن ح.د.خ.ا را، بايد در اوضاع نا بسامان دورانهای قبل از سالهای 1357 خورشيدی مطالعه و جستجو کرد. به عبارهء ديگر اوضاع اقتصادی و سياسی دورانهای شاه و جمهوری داؤد و بازی های سياسی دو ابر قدرت وقت در منطقه باعث شد، تا ح.د.خ.ا قبل از وقت به قدرت برسد!<br /><br />اما جالب است که آقای «حسيب» آن مقاله را گويا حمله بر قوم و تبار مشخص می داند. او می نويسد:«... چی چیزی باعث این شد که نجیب روشن چنین یک موضوعی را به رشته تحریر درآورد؟ به نظر من، چون تعدادی زیادی از شبه روشنفکران و روشن خیالان کشور ما تحت تاثیر مسایل ملیتی، زیانی و قومی رفته اند...»<br /><br />شايد آقای منتقد که کاش با نام اصلی اش می نوشت، به اين فکر بوده باشد که نگارنده به کدام قوم و تبار (غير پشتون) مربوط و متعلق بوده و لذا بر عليه احمد شاه درانی نوشته است، چنانچه در جايی ديگری علاوه می کند: <br /><br />«... متأسف به این هستم که نجیب روشن به دلیل عقده هایی بی جایی که دارد، بالای مؤسس و بنیانگذار حکومت و دولت افغانستان، یعنی احمدشاه بابا درانی، خیلی ناجوانمردانه و بی ادبانه تاخت و تاز نموده است. چون به نظر بنده احمدشاه بابا متعلق به ملیت پشتون میباشد...»<br /><br />اگر آقای «حسيب» گمان می کند که نگارنده ای مقالهء «سلحشور» ديروز...، يک فرد غير پشتون و قوم ستيز است، بايد خاطر نشان سازم، که من دهها سال قبل از مرز قوم و تبارم که «پشتون» (از پدر و مادر) بوده ام، گذشته ام. اگر آقای حسيب، مجلات «آزادی» را ورق بزنند و يا هم نيم نگاهی به مندرجات سايت «آزادی» بيندازند: (<a href="http://www.azadi.dk" title="www.azadi.dk" rel="external">www.azadi.dk</a>)، خواهند دريافت که به تعداد شمار بسيار کمی مقالات به زبان «پشتو» (زبان پدری و مادری ام)، در آنجا ها انتشار يافته است، که اين خود ثابت کننده ای اين حقيقت است، که نگارندهء مقالهء «سلحشور ديروز...»، به تعلقيت های قومی و زبانی علاقه ندارد و زبان را فقط وسيلهء تفاهم می داند! <br /><br />در اينجا لازم است آنچه در بارهء احمد شاه درانی «بی ادبانه» تلقی شده است، به تکرار روی آن مکث نمايم، تا خوانندهء عزيز خود قضاوت کند که آيا من از چوکات ادب خارج شده ام، و يا اينکه به حقايق تلخی اشاره کرده ام:<br /><br />من در آنجا يک اشارهء کوتاه به اين مسأله کرده ام، که با آنهمه قربانيها و خساراتی که احمدشاه درانی به هندوستان رسانيد و خود نيز متحمل شد، چرا بعد از ازدواج های مکرر شان (او و پسرش تيمور)، به يکباره و بدون احساس مسؤوليت عقب نشينی کرد و آن سرزمين را که از هم پاشيده بود و دولتش را سقوط و وحدت ملی آنرا از بين برده بود، رها کرد؟ اصلاً در جريان آن جنگ های وحشتناک که مردمان هردو طرف در خون و آتش غرق بودند و می سوختند، چرا احمدشاه درانی و پسرش شهزاده تيمور، با خوش رويان خاندان سلطنتی هند ازدواج کردند و همبستر شدند! آيا احمدشاه درانی با آن عملش، آنهمه خونهای ريخته شده را در بدل چند قطره شهوت و هوس زود گذر، تبادله نکرد؟<br /><br />در جلد اول «افغانستان در مسير تاريخ» جزئيات آن ازدواج اينگونه بازتاب يافته است که، زمانيکه سر لشکر قوای «عالمگير ثانی» پادشاه هند تسليم نيروهای افغانی شد و احمدشاه درانی توانست بر هند تسلط حاصل کند، پادشاه هند دختر برادر خود را به شهزاده تيمور به زنی داد و «صاحبه محل»، زوجهء محمد شاه بابری، دختر خود را به احمدشاه درانی نکاح کرد. احمدشاه درانی بعد از ازدواج با آن بانو، بنابر خواهش اش هند را ترک و رهسپار قندهار شد. در اينجا به وضاحت ديده می شود که احمد شاه درانی بنابر خواهش ملکهء دومش، از هند عقب نشينی کرد و به قندهار بازگشت. <br /><br />آن ازدواج سياسی، چنان عواقب و پيآمد های سياه و خونينی برای منطقه و خاصتاً افغانستان در قبال داشت، که تا امروز ما آنرا با گوشت و پوست خويش احساس می کنيم: نفوذ استعمار در منطقه، اشغال سرزمين هند توسط انگليس، تجزيهء هند و تولد پاکستان و نقش اين دولت مزدور در حوادث سی سال اخير افغانستان، همه و همه ناشی از ناعاقبت انديشی های احمد شاه درانی اند، که يکی پی ديگر بوقوع پيوسته اند. <br /><br />اينکه چرا من در مورد دوران سلطنت احمدشاه درانی زياد مکث کرده ام و مثالهای آورده ام، برای آنست که، او اولين مؤسس يک دولت مرکزی در افغانستان بود و در حقيقت اين او بود، که رخنهء تجاوز و غارتگری را در قلمرو هندوستان باز کرد و شاهان بعدی از او پيروی کردند، هندوستانی که بسياری از غارتگران و دريا سالاران جهان، به فکر تسخير و دست يافتن به ثروت های اين سرزمين پهناور بوده اند!<br /><br />لذا با يک بيان ساده می توان گفت که: اگر آن مداخلات بيجای احمدشاه درانی و سلاطين بعدی افغان در امور هند نمی بود، نه پای استعمار به منطقه کشانيده می شد، و نه هندوستان تجزيه می گرديد، و نه هم پاکستانی وجود می داشت تا «مجاهدين» را در دامن خود بپروراند و غرض ايجاد وحشت و دهشت، به افغانستان گسيل دارد، و نه هم بحران موجود و اشغال های مکرر افغانستان توسط انگليس، روس و اکنون ايالات متحدهء امريکا بر ما تحميل می شدند!<br /><br />شماری از تحليلگران مسايل افغانستان در قبال لشکر کشيهای احمدشاه درانی در هند را عقيده بران است، که هر باری که «دخل» سلاطين و اميران افغان و از جمله احمدشاه درانی خالی می شد، در فکر حمله بر هند می شدند و وقتی خورجين های خود را پُر از زر و جواهرات می کردند، دوباره رهسپار کشور می شدند. آنها هيچگاه پلانی برای توسعه ای کشور و حتی «اسلامی ساختن» منطقه نداشته اند!<br /><br />عواقب و مداخلات سلاطين و اميران افغان را در امور هند، ما امروز بهتر از هز زمان ديگر درک کرده می توانيم، که چگونه از اثر آن مداخلات و جنگهای غير عادلانه، بُزدلانه و غارتگرانه، سرزمين پهناور هند فاقد يک دولت مرکزی شد و زمينه برای نفوذ و استعمار انگليس که از قبل در کمين نشسته بود، ميسر شد و بعداً چگونه تجزيه و به تشکيل دولت پاکستان منجر شد، پاکستانی که از روز ايجادش تا کنون، برای ويرانی افغانستان کار کرده است!<br /><br />اينکه اميران و پادشاهان وقت منجمله احمدشاه درانی، عواقب آن لشکرکشيهای خونين و بی ثمر خويش را در آن زمان درک کرده نمی توانستند، حرف جداگانه ايست، اما اينکه چرا آنهمه کشتار و ويرانی را در بدل يک شب هم آغوشی و آنهم در جريان جنگ و شرايط «سفر»، معاوضه کرد، فکر می کنم مسأله ايست که حتی همان نسل دوران احمدشاه درانی نيز بدان موافق نبوده است و به گمان اغلب مورد انتقاد مردم و خاصتاً لشکريان خسته از جنگ او قرار گرفته است، که دريغا تاريخ نويسان «درباری»، بدان اشاره ای نکرده اند. لذا ضرور نيست نسل امروز نيز از اين خطای بزرگ او بگذرد و همچنان «بابا» خطابش کند!<br /><br />پاکستان که در حقيقت حاصل تاريخی مداخلات شاهان و اميران افغان در امور داخلی هند است، در تاريخ معاصر افغان عين نقش خرابکارانه ای احمدشاه درانی را بازی کرد و دوباره پای انگليس را به منطقه و افغانستان کشانيد: پاکستان در وجود لشکر مزدور «مجاهدين» افغان، به جنگ داخلی در افغانستان دامن زد، وحدت ملی آنرا از بين برد و با فروپاشی اردوی ملی و به قدرت رسانيدن نيروهای مجاهدين تحت امرش، بار ديگر شرايطی را در افغانستان پديد آورد، که منجر به حضور نظامی بزرگترين طاقت های نظامی و اقتصادی جهان، ايالات متحده و انگليس در افغانستان گرديد!<br /><br />بدينگونه ديده می شود، که حوادث تاريخی چگونه زنجير وار و در پيوند با هم عمل می کنند و چگونه سياست های نا عاقبت انديشانه ای سلاطين و اميران وقت افغانستان، تأثيرات اش را در حيات سياسی، اقتصادی و فرهنگی امروزی سرزمين ما، بجا می گذارند./ <br /><br />ن. روشن<br />دنمارک </span> </span><br /> Wed, 16 May 2012 20:52:21 http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=44&forum=2 چپ آيندهء افغانستان، بايد آزاد و غير وابسته باشد! [توسط Najib Roashan] http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=41&forum=2 مقالات قبلی: دور اول نشرات «آزادی»::: چپ آيندهء افغانستان، بايد آزاد و غير وابسته باشد!<br /> <div style="text-align: center;"><span style="color: #0000CC;"><span style="font-size: x-large;"><br /><span style="font-family: Arial;">چپ آيندهء افغانستان، بايد آزاد و غير وابسته باشد!</span><br /></span><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Arial;">مکثی بر سخنرانی «خليل الله زمر» در اتاق پالتاکی «سخنگاه»</span></span></span></div><br /><br /><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: Arial;">مبارزات جنبش چپ افغانستان، به همان لشکری شباهت دارد که شکست اش نه از اثر ضعف و تسليمی سربازانش، بلکه ناشی از نفوذ مخالفين در درون مقامات ارشد رهبری آن صورت گرفت و آنرا از داخل از هم پاشيد! متأسفانه اکثر رهبران سابق آزادی کامل در تصاميم حزبی نداشتند و از خارج توصيه و رهبری می شدند.<br /><br />و اما قدرتهای خارجی، نه تنها در سطوح بالايی مقامات رهبری چپ افغانستان نفوذ داشتند، بلکه در درجه های پائينی خاصتاً در بين کادر های دست اول حزب نيز رخنه کرده بودند، زيرا ترس از آن داشتند که در صورت بالا کشيدن آنها، مبادا توان کنترول بر آنها را از دست بدهند، چنانچه همين تأثير گذاری نتيجه شد تا بعد از فروپاشی ح.د.خ.ا، چپ افغانستان تا امروز نتواند دوباره برخيزد و ابراز موجوديت نمايد. <br /><br />اين تأثير گذاری قدرتها خاصتاً شبکه های استخباراتی آنها، که چون مرض سرطان سراپای مقامات رهبری را فراگرفته بود، يکی از دلايل اساسی تمام بدبختی ها و نوسانات سياسی درون جنبش چپ افغانستان بشمار می آيد، که حزب از اثر آن توانايی و استقلال رأی و تصميم را از دست داد و راه اضمحلال و نابودی را پيمود.<br /><br />و اما دردآور آنستکه، اگر بخشی از رهبران و کادر های چپ ديروز به استخبارات کشور های خارجی عمدتاً شوروی وقت وابسته بودند، بعد از فروپاشی شوروی و پايان به اصطلاح «جنگ سرد» و حتی تا امروز اين وابستگی آنها با روسيه ادامه دارد، در حاليکه روسيهء امروز ديگر شوروی ديروز نيست و نمی توان تحت پيوند های «انترناسيوناليسم»، «سويتيسم- شوروی دوستی» و «حزب برادر»، به آن ادامه داد. امروز روسيه به مثابهء يک کشور سرمايداری، رقيب اصلی ايالات متحده امريکا برای غارت ثروتهای منطقه به شمول افغانستان، به حساب می آيد!<br /><br />از آنجائيکه در جريان جنگ سرد هردو جانب: ايالات متحده و اتحاد شوروی در عرصه های مختلف به رقابت می پرداختند، در شبکه های استخباراتی نيز تلاش داشتند افراد خود را به داخل شبکه های رقيب نفوذ بدهند، چنانچه اتهاماتی وجود داشت که بعضی از رهبران و کادر های ح.د.خ.ا با استخبارات امريکا «سيا» روابط داشتند. حفيظ الله امين يکی از آن رهبرانی بود که متهم به چنين روابط با «سيا» است و نور محمد تره کی نيز بنابر روايتی، بعضی اطلاعات را به نمايندهء «سيا» در کابل تحويل می داده است. (مراجعه شود به مقالهء «رابطهء پنهانی امريکا با نور محمد تره کی» در بخش نهم مقالات بر روی سايت «آزادی»)<br /><br />در سطح کادر های سابق ح.د.خ.ا نيز اتهاماتی بر عليه يک تن از اعضای سابق حزب آقای خليل الله زمر وجود داشت که بر اساس آن نامبرده به مدت دهسال در زندان بسر بُرد. اينکه چنين ادعا حقيقت داشته و يا نه، در حال حاضر نمی توان حُکم کرد و متهم نيز نمی تواند بيگناهی خود را ثابت سازد، مگر آنکه شبکه های استخباراتی خود به حرف بيايند و افراد خويش را بداخل جنبش چپ ديروز افغانستان افشاء نمايند، آنچه در حال حاضر ناممکن است، زيرا جنگ افغانستان هنوز ادامه دارد و افراد نفوذ داده شده، مؤظف به انجام وظايف بيشتری اند!<br /><br />از آقای خليل زمر نامبرديم. موصوف به تاريخ سوم آگست در اتاق پالتاکی «سخنگاه هم انديشان وحدتخواه» برای نزديک به يکساعت سخنرانی نمود. موضوع بحث ايشان « علل و عوامل پيوست ها و گسست ها در پروسهء تشکيل ح.د.خ.ا و تداوم آن » بود، اما گمان برده می شد که آمادگی کامل ندارد، زيرا نه تنها حرف تازه ای نداشتند، بلکه خارج از موضوع بحث نيز صحبت کردند. <br /><br />از تبصره روی همه نقاط بحث آقای زمر می گذرم، چه عبث و باعث ضياع وقت می شود، اما روی چند گفتهء ايشان مکث خواهم کرد و ضمناً چند نکته از مصاحبهء شان با «آسمايی» تحت عنوان (رهايی از دو زندان) را، به نقد خواهم گرفت:<br /><br />آقای خليل الله زمر، حين سخنرانی در اتاق «سخنگاه هم انديشان وحدت خواه»، که در حقيقت نبايد از ايشان چنين دعوتی صورت می گرفت، چونکه نه «هم انديشانه و وحدت خواهانه»، بلکه غير انديشانه و وحدت شکنانه صحبت کردند و در عوض آنکه مطابق به اجندا، فراز و فرود های دورانهای مبارزات ح.د.خ.ا را بدون غرض به تحليل بگيرد، برعکس صحبت را از آخر مسأله، از فروپاشی حزب، يعنی عکس موضوع بحث آنشب از آنجا آغاز کرد که گويا ح.د.خ.ا محصول «جنگ سرد» بود و با ختم آن جنگ، اين حزب نيز از بين رفت و نمی توان آنرا دوباره اعاده کرد.<br /><br />گرچه عده يی زيادی از رهبران و کادر های پيشين ح.د.خ.ا به اين عقيده بوده و هستند که ح.د.خ.ا به تاريخ سُپرده شده و برگشت ناپذير است، اما در لحن صحبت آقای خليل زمر، آهنگ اين کلام گوش خراشتر و کينه توزانه تر از ديگران بود و آنرا به نوعی تمسخر همراه با اهانت بيان کرد. <br /><br />آقای زمر، نه تنها حزب و نظريات پيشين خود را به تمسخر گرفت، بلکه پا فراتر گذاشت و به يکی از احزاب قهرمان و نامدار جنبش چپ منطقه، حزب عزيز تودهء ايران نيز اهانت نمود. او در جريان صحبت اش، نشرات مطبوع آن حزب در افغانستان را «کتابچه گک ها» خطاب کرد و بعداً بالای ايده های رهبر زحمتکشان جهان کارل مارکس به حمله پرداخت، اما از موضع بسيار ضعيف و غير عالمانه. <br /><br />آقای زمر، که تصور نمی شد آنقدر برداشت های ضعيف و ناقص از جهان بينی مارکس داشته باشد، حتی منکر موجوديت طبقات اصلی در افغانستان شده گفت: ديگر ارباب و دهقان زمان گذشته وجود ندارد و نظام سرمايداری نيز آن سرمايداری دوران مارکس نيست و هر کس می تواند بدون استثمار ديگران، مليونر شود. ايشان در اين مورد از «بل گيت» مالک کمپنی مايکروسافت مثال آورد؟!<br /><br />آقای خليل الله زمر، دو دوران اصلاحات در افغانستان (دوران امانی و دوران اقتدار سياسی ح.د.خ.ا) را در قبال اصلاحات شان، به ملامتی گرفت و گفت: امان الله خان از اصلاحات «کمال اتاترک» و ح.د.خ.ا از جمهوری های همسايهء شوروی وقت تقليد کردند، که هردو به خطا رفته بودند.<br /><br />جای شک نيست که در ميکانيزم اصلاحات هردو دوران شتابزدگی های وجود داشته، اما ايشان در عوض انتقاد از شيوه های عمل، خاصتاً در دورانهای اقتدار ح.د.خ.ا، به خط فکری و نظرياتی آن حمله ور شد و تمام انديشه را زير سوال بُرد. ايشان در آن بررسی عجولانه، غير مسؤولانه و غرض آلود، از عامل اساسی شکست اين دو دوران، که همانا عامل خارجی و مداخلات قدرتهای بزرگ (انگليس ها در دوران امان الله و امريکائيها و متحدين منطقوی و جهانی آن در دوران ح.د.خ.ا) بودند، نيز هيچنوع ياد آوری نکرد. چنين موضعگيری و اهانت های در بالا ذکر شده از جانب آقای زمر، شک و ترديد های گذشته در مورد روابط او با استخبارات «سيا» را، قوت بيشتر می بخشد! <br /><br />آقای خليل زمر، آنطوريکه قبلاً اشاره شد، شاه امان الله و رهبران ح.د.خ.ا را به تقليد از کشور های خارجی متهم کرد. اگر از ايشان پرسيده شود که بيش از 160 کشور در جهان، آيا می توانند هر يک نظام سياسی متفاوت از ديگران را داشته باشند؟! در حاليکه کشور های جهان در شرايط گويا دوران «جنگ سرد» و حتی همين اکنون، فقط دو راه انکشاف داشتند و دارند: راه رشد سوسياليستی و يا راه رشد سرمايداری، راه سوم وجود ندارد.<br /><br />و سوال ديگری در همين رابطه:<br /><br />اگر قرار باشد افغانستان در انتخاب نظام سياسی خود در آينده تقليد نکند، پس چه راهی را بايد در پيش گيرد؟ امروز افغانستان راه رشد سرمايداری را انتخاب کرده و امريکا نيز برای همين هدف حضور يافته است، پس چرا آقای خليل زمر از سياست موجود امريکا در افغانستان انتقاد نمی کند و برعکس دو بار به افغانستان سفر کرد و با رئيس جمهور کرزی ملاقات نمود و خواست در قدرت سهم بگيرد؟! پس آيا افغانستان امروز، بار ديگر در انتخاب نظام سياسی خود تقليد نمی کند؟<br /><br />آقای خليل زمر، در صحبت خويش به صراحت اظهار داشتند که با آمدن در ح.د.خ.ا اشتباه کرده و نفهميده عمل کرده است. او همچنان اشاره کرد که نه تنها او غلط کرده، بلکه شاگردانش را در کورس های حزبی نيز به غلط تدريس و رهنمايی کرده است.<br /><br />حال که آقای زمر به چنين اعترافی دست زده است، آيا لازم نبود در همان صحبت از آنعده شاگردانش که اگر احياناً وارد اتاق شده بودند، معذرت و پوزش می خواست؟ همچنان لازم بود آقای زمر نه تنها در آنشب در «سخنگاه»، بلکه سالها قبل و بخصوص زمانيکه امکانات مطبوعاتی برايش ميسر شد و حتی با راديو بی. بی. سی مصاحبه کرد، از تمام خانواده های آنعده از شاگردانش در کورسهای دوران حزب، که اگر احياناً در جريان جنگهای تحميلی دورانهای اقتدار ح.د.خ.ا در سنگر های گرم جنگ به شهادت رسيده باشند، پوزش می طلبيد؟ زيرا همين آموزگاران بودند که عقايد و اهداف حزب را در وجود اعضاء به نيروی مادی تبديل می کردند و آنها را در مبارزه استوارتر و بی باکتر می ساختند!<br /><br />متأسفانه نه تنها آقای زمر، بلکه هيچ شاعر، نويسنده و آموزگار حزب، که با نوشتن ها، سروده ها و تدريس شان، نيرو و هيجان در وجود صفوف خلق می کردند و بعد عازم جبهات جنگ می نمودند، از خانواده های بيش از 34 هزار شهيد ح.د.خ.ا، نه تنها پوزش نطلبيدند، بلکه راه رفتهء آنانرا باطل، بيهوده و بسان آقای خليل الله زمر، به مسخره گرفتند!<br /><br />با در نظرداشت گفته های بالا، چنين نتيجه می گيريم که، چپ افغانستان بيشتر از مخالفين درونی و اجنت های خارجی آسيب پذير بوده و در حقيقت آنها بودند که پروسهء اضمحلال و بالاخره شکست جنبش چپ و ترقيخواهانهء افغانستان را تسريع بخشيدند. در همينجا همان قول مردمی کاملاً صدق می کند که: «کفر چون از کعبه خيزد، کجا ماند مسلمانی!» انحراف، خيانت و رخنه های شکست در صفوف ح.د.خ.ا، در حقيقت از ميان رهبران آغاز شد، نه از ميان سنگر نشينان جبهات گرم جنگ عليه تاريک انديشان! ما خوب بياد داريم که چگونه اعضای رزمندهء ح.د.خ.ا بيخبر از واقعيتها، در جبهات گرم می جنگيدند و معصومانه جان می دادند، اما در عقب پرده، پروتوکول های تسليمی قدرت با همان تاريک انديشان و قاتلين رفقای ما، به دست و امضای رهبران ما می رسيدند!<br /><br />ن. روشن<br />پنجم آگست 2010</span></span> Wed, 16 May 2012 18:58:35 http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=41&forum=2 پولاد آزادی، زنگار ندارد! [توسط Najib Roashan] http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=40&forum=2 مقالات قبلی: دور اول نشرات «آزادی»::: پولاد آزادی، زنگار ندارد!<br /> <span style="font-size: xx-large;"><div style="text-align: center;"><span style="color: #0000CC;"><br /><span style="font-family: Arial;">پولاد آزادی، زنگار ندارد! *</span></span></div></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><div style="text-align: center;"><span style="color: #000099;"><span style="font-family: Arial;">ويديو کلپ های چگونگی سقوط ح.د.خ.ا، که در حقيقت بخشی از تاريخ مصور حزب ماست و در آن هيچگونه تصرف و اضافاتی صورت گرفته نمی تواند، چرا اسباب خشم و غضب بازيگران آنرا فراهم کرده است؟!</span></span></div></span><br /><br /><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: Arial;">به مثابهء گردانندهء «آزادی» از همه رفقا، دوستان و همکاران قلمی «آزادی» بخاطر سهم فعال شان در کمپاين بزرگی که بخاطر 32 همين سالروز قيام هفت ثور و 18 همين سالروز شکست و فروپاشی ح.د.خ.ا (حزب وطن)، که چندی قبل آغاز و الی فرا رسيدن آنروز ها ادامه خواهد داشت، اظهار تشکر و قدردانی می نمايم. <br /><br />سرو صدا های بلند شده ناشی از نشر «ويديو کلپ» های سقوط حکومت نجيب الله در سايت های انترنتی منجمله سايت «آزادی»، که در حقيقت بخشی از تاريخ مصور ح.د.خ.ا است و در آن هيچگونه تصرف و اضافاتی صورت گرفته نمی تواند، مايهء تعجب اکثر خوانندگان سايت ها را فراهم کرده است، زيرا در اين رابطه هيچ قصوری متوجه گردانندگان سايت ها نيست، بازيگران اين ويديو ها بايد از خود گله کنند و خود را محکوم نمايند، که چرا به چنان معاملهء ننگين دست زدند؟ آنها بايد ترس از آن داشته باشند، که مبادا اسناد بيشتری در راه باشند. <br /><br />اما جالب اينکه، بعضی از منتقدين نشر ويديو ها که همان هواداران مرحوم محمود بريالی می باشند، به انتقال قدرت به افراد احمدشاه مسعود نه تنها احساس ندامت نمی کنند، بلکه آنرا مؤجه نيز می دانند که گويا حق را به حقدار و قدرت را به مردم و مستحقين آن سپاريده اند و جز آن اقدام ناگزير، انتخابی ديگری نداشتند؟! <br /><br />وقتی به آن چهره هائيکه تازه از کوهها بسوی آباديهای کابل يورش برده و وحشت زده در اطراف حکومتی ها (!) در داخل استديو های راديو تلويزيون حلقه زده بودند، نگاه شود، اين پُرسش به ميان می آيد که چگونه نظاميان مربوط به ح.د.خ.ا، مدعی اند که گويا قدرت را به مستحقين آن انتقال داده اند، در حاليکه احمدشاه مسعود و گروه او، يکی از مدعيان قدرت بود، نه يگانه. احمدشاه مسعود و اطرافيان او نمی توانستند از تمام مردم و خاصتاً دهها تنظيم جهادی نمايندگی نمايند و جنگ را پايان بخشند و رهبری پرچمی ها در رأس بريالی نيز کسی نبود که اين مسايل را نفهميده و نا آگاهانه قدرت را به آنها انتقال داده باشد. <br /><br />بريالی و اطرافيان او مانند وکيل، کاويانی، مزدک و ديگران که در اکثر موارد با او مخالف بودند، اما در انتقال قدرت وحدت عام و تام داشتند و پروسهء تسليمی را به اتفاق آراء و مؤفقانه انجام دادند، بخوبی می دانستند و به اين حقيقت ايمان کامل داشتند، که با حضور مسعود در قدرت، پايان جنگ نه، بلکه دور ديگری از جنگ و تراژيدی افغانستان آغاز خواهد شد. اما اينکه چرا آنها فهميده تن به چنين اقدام دادند و در ميان چندين جنگ سالار، مسعود را برگزيدند، بدون شک انتخاب با روسها بود. (برای مزيد معلومات در اين خصوص، مراجعه شود به فصل پنجم رسالهء «سرخ های سبز و سياه») <br /><br />لذا انتشار اين ويديو ها از طريق سايتهای افغانی، نبايد خيانت و خصومت در برابر آيندهء چپ تلقی شود، بلکه برعکس بايد به مثابهء يک سند بزرگ تاريخی در جهت محکوم ساختن مخربين درون حزب و امکانی برای وحدت مجدد اعضای آن، از آن کار گرفته شود. اينکه اين ويديو ها از جانب کيها و به چه منظور و هدف سياسی گذاشته شده اند، ما را کاری نيست، ولی برای آنکه به ما کمک می کند، تا بيشتر از آنچه را که هژده سال قبل از طريق راديو ها و خبر ها شنيديم، امروز با چشم سر مشاهده می کنيم، که چگونه رهبران ما در بر اندازی حکومت داکتر نجيب الله نقش بازی کردند، از اهميت بزرگی برخوردار است.<br /><br />شايد دسترسی به اين فلمها و تماشای آن در همان شب و روز های سقوط آنقدر تأثيری نمی داشت، زيرا مرحوم محمود بريالی، داکتر نجيب الله را به فرار و خيانت به ح.د.خ.ا متهم کرده و اعضای حزب را بخاطر نجات آن فرا خوانده بود، ولی تماشای اين فلمها در شرايط کنونی و اينکه بريالی و اخلاف او بعد از «فرار و خيانت نجيب الله»، خود در حق ح.د.خ.ا چه کردند، به يقين تأثيرات ديگری دارد. اينکه چرا نشر چنين ويديو ها اسباب خشم و غضب بازيگران اصلی آنرا فراهم کرده، کاملاَ آشکار است، زيرا:<br /><br />- اولاً آنها که اکثر در ميزبانی کشور هالند و جايگاه دادگاه بين المللی «هاگ» قرار دارند (صرف يک بازيگر فرار کرد)، چنين انتظاری را نداشتند که به اين زوديها که هنوز در قيد حيات اند، آرشيف ها باز خواهند شد و چنان اسناد زنده و انکار ناپذيری به سطح جهانی و آنهم از آدرس يکی از پُر قدرت ترين کشور های جهان، يعنی کشور فرانسه انتشار يابد. <br /><br />- ثانياً بازيگران اين ويديو ها که بعد از تسليمی قدرت، با شورای نظار احمد شاه مسعود همکاری مشترک سياسی- نظامی داشتند و در ويديو ها نيز بازتاب روشن يافته است، بيم از آن دارند که مبادا در آيندهء نزديک متهم به نقض حقوق بشر و جنايات جنگی شوند و در محکوميت آنها از اين ويديو کلپ ها استفاده گردد. <br /><br />- ثالثاً اين ترس نيز در نزد آنها وجود دارد، که شايد اين ويديو ها فقط يک نمونهء کوچکی باشند و مبادا ويديو های ديگری نيز در آرشيف اين کشور ها وجود داشته باشد. <br /><br />- رابعاً اين چهره ها که بعد از حوادث يازدهم سپتامبر، مردم افغانستان و خاصتاً اعضای سابق ح.د.خ.ا به شخصيت های درونی آنها بيشتر پی برده اند، از آينده به اين علت نيز بيم دارند، که با نمايش اين فلم ها و درک حقايق از جانب حزبی ها، به جز چند فرد پيرامونی ديگر بازاری نخواهند داشت و آخرين روز های حيات شان در انزوای مطلق و عذاب وجدان سپری خواهد شد. <br /><br />انعکاسات انتشار اين ويديو ها، يکبار ديگر ما را به ياد آنروز و ساليانی می اندازد، که چگونه شماری از اعضای ح.د.خ.ا از طريق «آزادی»، به فراموشی سپردن ح.د.خ.ا و ايجاد احزاب نوين از جانب رهبران سابق در اروپا را نکوهش ميکردند و آنرا نه تنها بُزدلانه، بلکه يک عمل خائنانه در حق نهضت آزاديخواهانهء کشور و مردم زحمتکش افغانستان می دانستند. در همان روز ها نيز بسان امروز، عده يی از گمراهان و کادر های تطميع شده در دوران قدرت، آنچه در چانته داشتند دريغ نکردند و با سيلی از دشنام و اهانت و اکاذيب، در دفاع از آنانی برآمدند که بازيگران اصلی اين ويديو کلپ ها اند. اما عاقبت آن موضعگيری ها عليه «آزادی» چه شد و مدعيانيکه داکتر نجيب الله را متهم به فرار و خيانت می کردند، خود بعد از ترک کشور، چه اقداماتی در پی اعادهء «خانوادهء بزرگ سياسی» شان کردند؟! متأسفانه آنها نيز خيانت بزرگتری را مرتکب شدند و با ساختار های نو حزبی، آخرين ميخ ها را بر تابوت نهضت چپ کشور کوبيدند، که عاقبتش را همه می دانند. <br /><br />بايد اذعان کرد، که «آزادی» را همين فشار های سياسی و مقابله با گمراهان درون حزب طی 14 سال نشرات، آبديده و پولادين ساخت و اکنون ديگر آن ديوار پوسيده ای نيست که بهر انگشتی از هم بپاشد. «آزادی» ديگر چون آن قطعه پولاديست که زنگار ندارد و تلاش ها و فعاليت قلمی خود را، بخشی از مبارزهء درونی جنبش درهم شکستهء چپ کشور می داند، که بلا وقفه، استوارانه و سر فرازانه ادامه خواهد يافت!<br /><br />نشريهء «آزادی»، از همان اولين شماره های خويش تا امروز، از اهداف و برنامهء نخستين ح.د.خ.ا شجاعانه دفاع و پشتيبای نموده و آنانی را که بگونه های مختلفی از آن عمداً عدول ورزيده اند، مورد انتقاد و ملامت قرار داده و هميشه در دفاع از اکثريت محروم و زحمتکش افغانستان قرار داشته است، که از طريق مقالات و تحليل های منتشره در آن، بازتاب روشنی دارد.<br /><br />جای شک نيست که بنابر ساختار اتنيکی و ناهمگونی های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جامعهء سنتی افغانستان، اعضای ح.د.خ.ا که آنها نيز از درون همين اقشار و طبقات سر بلند کرده اند، در قبال اوضاع سياسی کشور بخصوص بعد از قيام نظامی هفت ثور، قضاوت ها و برداشتهای متفاوتی نمودند و هر يک بگونهء خاصی خواست، ديدگاه و جايگاه نظرياتی خود را برحق جلوه دادند، اما «آزادی» بدون تمايل به حلقات و گروپهای درون حزب، حوادث بعد از ثور 1357 را از ديد طبقاتی و جامعه شناسی علمی بررسی کرده است، که اگر مورد تائيد شماری قرار گرفته، به يقين مخالفينی هم داشته است.<br /><br />«آزادی»، از همان اولين شماره های خود، بدون هيچگونه وابستگی با افراد و اشخاص متنفذ ديروز و احزاب و سازمانهای نو تشکيل در اروپا، قضايای مربوط به حوادث درون ح.د.خ.ا و اينکه چگونه يک اقليت غاصب در رهبری توانست آن حزبی که مدعی آرمانهای ديرين خلق افغانستان بود، در بين مردم بی اعتبار جلوه داده و آنرا از مسير اصلی اش منحرف سازد، مورد بررسی نقادانه قرار داد، اما عده يی از اعضاء و کادر های تطميع شده در دوران قدرت، آن تلاش های برحق «آزادی» را گويا توطئه عليه رهبران سابق و از روی حسادت ها، خصومت ها و رقابت های دورانهای مبارزات سياسی خاصتاً دوران اقتدار سياسی جلوه دادند و با نوشتار های پُر از دشنام و اکاذيب و اما تهی از حقايق، تلاش نمودند تا با ضعيف ساختن روحيات گرداننده و همکاران قلمی آن، از دوام انتشارات آن جلوگيری نمايند.<br /><br />اما خوشبختانه و با ارادهء بالقوهء اعضای اصولی و سالم سابق ح.د.خ.ا، نه تنها آن توطئه ها يکی پی ديگر خنثی گرديدند، بلکه شرايطی بوجود آمد تا همه ادعا های «آزادی» در جريان 14 سال نشرات، با پخش و نشر آخرين اسناد ارائه شده (کلپ های ويديويی)، آنچنان ثابت شوند، که ديگر حتی برای آنانيکه در رابطه با ادعا های «آزادی» در گذشته شک و ترديد های بوجود آمده بود، نيز سوالی باقی نماند.<br /><br />و اما از اينکه بعضی دوستان انتشار ويديو ها را در شرايطی که حرف از «وحدت» حزبی ها بر سر زبانهاست، دشمنانه پنداشته اند و آنرا مانع برای پيشرفت پروسهء وحدت تلقی ميکنند، به اشتباه رفته اند. نمايش اين ويديو ها، برعکس راه را برای وحدت سالم و واقعی از هر وقت ديگر فراهم خواهد ساخت. اگر واقعاً عطش برای «برگشت به خانوادهء بزرگ!» وجود دارد، برعکس بايد نشر اين ويديو ها پروسهء وحدت را نه تنها سرعت بخشد و به کميت علاقمندان آن بيفزايد، بلکه يک وحدت واقعی، ارکانيک و غير شکننده را نيز بايد به ارمغان آورد. و اما اگر اين وحدت به مانند گذشته ها صرف در گفتار است و با شرط و شرايط غير عملی همراه باشد، هيچ معجزهء صورت نخواهد گرفت و افتراق و پارچگی ها همچنان ادامه خواهد يافت.<br /><br />اکثر اعضای سابق حزب، با ديدن چهره های اصلی در آن معامله که سالها شنيده بودند، اما با آن وضاحتی که در ويديو ها بازتاب يافت، نديده بودند و باور کرده نمی توانستند، اکنون بايد به اين حقيقت رسيده باشند که «آزادی» در جريان 14 سال نشرات، عليه اين رهبران هيچگاه توطئه و دسيسه نکرده و اتهام نبسته، بلکه حقيقت را بازتاب داده است، چنانچه در اظهارات صادقانهء رفيق وحيدالله ويس، به اين موضوع چنين اشاره شده است:<br /><br />«... من طی این سالهای اخیر، صد ها نوشته و مقاله در رابطه به سهم رهبران در معامله ی سال 1371 خوانده ام، اما اذعان میدارم که اکثر آنها را باور نمی کردم و بعضی از آنها را نتیجه ی رقابت ها و مشکلات درون حزبی میپنداشتم، ولی آنچه در این فـلم ها دیدم واقعاً مرا دگرگون ساخت و لذا مناسبت دارد در همین جا از سایت های «آزادی»، «اصالت»، «آينده»، «آريايی»، «پيام وطن» و دیگران به خاطر به نمایش گذاشتن این ویدیو ها، ابراز سـپاس نمایم...»<br /><br />جای شک نيست که اعضای سالم سابق حزب، پروسهء وحدت را در وجود اعضای صادق و برون از ساحهء تأثير توطئه گران درون حزب دنبال خواهند کرد. لذا سوال در اينجاست که: با آفتابی شدن يکبار ديگر آن چهره ها، چرا وحدت حزبی ها اخلال شود؟! بايد اين پروسه، برعکس در وجود اکثريت های صادق و وفادار به آرمانهای ح.د.خ.ا، تشديد يافته و تا سرحد پيروزی نهايی و دنبال گردد! آيا قحط الرجال است، که با وصف تمام جفا کاريهای اين رهبران، باز هم به دنبال آنها برويم و از وحدت مجدد با آنها سخن گوئيم؟! <br /><br />من يکبار ديگر اين پرسش را تکرار می کنم که: «چرا جدا شديم که حالا دوباره يکجا می شويم؟!». اگر جدايی ما تحميل شده بود، بايد به اين حقيقت نيز پی ببريم که کيها و چرا آن جدايی را بر ما تحميل کردند؟ اگر آن چهره ها قابل شناخت اند، که هستند، چرا در برابر آنها از گذشت کار گيريم، مگر نگفته اند که «سرمهء آزموده را آزمودن خطاست»؟!<br /><br />آنانيکه در اولين روز های نشر اين ويديو ها، هراس از آن داشتند که مبادا انعکاسات آن بر روند مذاکرات وحدت مجدد حزبی ها تأثير منفی بجا نگذارد و لذا نشر آنرا ثواب ندانستند، اما به زودی به باريکی مطلب پی بردند و با کاروان «آزادی» پيوستند، چنانچه سايت های «نهضت آينده» و «حزب وطن» بعداً اين ويديو ها را انتشار دادند، اما اينکه سايت «اصالت» آن ويديو ها را از نام خود گذاشته بود و نوعی از سرقت مطبوعاتی پنداشته می شد، نگارنده بنابر ارادتی که به آن سايت دارم، از آنها تقاضا کردم تا ويديو کلپ ها را از نام خود نه، بلکه از مرجع اصلی آن بازتاب دهند، تا مورد پيگرد قرار نگيرند، اما ويديو ها بکلی برداشته شدند، که فهميده نشد چرا؟! <br /><br />«آزادی» که هيچنوع مخالفتی با وحدت نيروهای چپ ديروز ندارد و برعکس يکی از اهداف اساسی آنرا تشکيل می دهد، هميشه به اين عقيده بوده و هست، که وحدت در وجود کيها و بنابر کدام معيار ها؟ وحدت چپ سالم ديروز، فقط زمانی ممکن است که هيچنوع تماس و مشارکتی از جانب رهبران سابق و تأثير کشور های خارجی در آن وجود نداشته باشد. «ما» هر نوع وحدت را تحت رهبری آنانيکه سناريوی تسليم قدرت را نوشتند و پايتخت زيبای ما را تسليم شرير ترين افراد نمودند، شديداً تحريم می کنيم! اين وحدت اگر هم در لفظ و بر روی صفحهء کاغذی صورت گيرد، بقاء و آينده ندارد، زيرا پشتوانه و امکان برای چنان يک وحدت شکلی وجود ندارد. وحدت مجدد حزبی ها زمانی صورت می گيرد، که درک و قضاوت سالم از گذشته صورت گيرد. چنين درک فقط در پائين و در ميان صفوف و کادر های سالم و صادق ح.د.خ.ا ممکن است، نه در وجود آنهائيکه هفتهء دوبار نظريات و پايگاه سياسی خويش را به حراج می گذارند!<br /><br />ن. روشن<br />اپريل 2010<br /><br />* «پولاد آزادی زنگار ندارد» بخشی از سرودهء زنده ياد «احمد شاملو» است که تحت نام «بگذار اين وطن، دوباره وطن شود»، قبلاً از طريق سايت و مجلهء «آزادی» انتشار يافته است.</span><br /></span><br /> Wed, 16 May 2012 18:45:45 http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=40&forum=2 سرخ های سبز و سياه (8) [توسط Najib Roashan] http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=38&forum=2 مقالات قبلی: دور اول نشرات «آزادی»::: سرخ های سبز و سياه (8)<br /> <div style="text-align: center;"><span style="color: #0000CC;"><span style="font-size: x-large;"><br /><span style="font-family: Arial;">سرخ های سبز و سياه</span><br />(8)</span><br /><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Arial;">خلاصه و نتيجه گيری</span></span></span><br /></div><br /><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: Arial;">طی مرور مختصر، عوامل و انگيزه های تأسيس ح.د.خ.ا و حوادث و پيآمد های آنرا بخصوص بعد از به قدرت رسيدن آن در ثور 1357 بررسی نموديم و بخوبی دريافتيم که بنابر استقرار رژيم های استبدادی در جريان يکصد سال قبل، اقشار روشنفکری افغانستان از نظامهای پيشين دلسرد و نا اميد شده و به ح.د.خ.ا که خود محصول همان شرايط بود، با ديده گان اميد و آرزوی يک زندگی بهتر نگريسته و به دور آن جمع شدند.<br /><br />ح.د.خ.ا در جريان مبارزات سياسی اش که از بطن يک جامعهء سنتی و مذهبی برون شده بود، به قصد آوردن اصلاحات و فشار بالای رژيم شاهی محمد ظاهر که طی چهل سال سلطنت هيچ گامی را برای ترقی و زندگی بهتر مردم نبرداشته بود، تلاش نمود تا با انتقاد از برنامه های دولت و خوابزدگی رژيم و در جهت حصول حقوق صنفی زحمتکشان و تنوير اذهان آنها، مصدر خدمت شود، اما بازيهای قدرتهای بزرگ سبب شد تا اين حزب با وصف جوان بودن و نبود تجارب دولتمداری، وادار به گرفتن قدرت سياسی شود. <br /><br />ح.د.خ.ا معتقد به يک انقلاب واقعی بود، انقلابيکه توسط اکثريت زحمتکشان و با شرکت وسيع و مستقيم آنان، حاکميت را از اقليت مفت خور و بيروکرات، به اکثريت محروم و زحمتکش انتقال دهد، اما بنابر نبود طبقات زحمتکش و کارگران در اداره و رهبری حزب، مرتکب اشتباهات و لغزشهای بزرگی شد. يکی از دلايل اصلی انحراف و فعاليتهای گروپی و مخفی در درون ح.د.خ.ا، انتخابی نبودن مقامات حزبی بود. حزب در دشوار ترين روز ها نيز نتوانست برای حل و فصل معضلات درونی خود، دور هم جمع شود و با راه اندازی کنگره های نوبتی، متحدانه راه حلی بيابد. <br /><br />رهبران حزب، تدوير کنگره را به دلايلی نه چندان معقولی ناممکن ميدانستند و لذا ممکن نبود آنرا مطابق اساسنامه داير کنند، تا از يکطرف حزب از اعتبار مردم برخوردار می گرديد و از جانب ديگر با کسب مشروعيت رهبری، عليه انحرافات درون حزب به مقابلهء متحدانه می پرداخت. از همين سبب مشکلات و نابسامانی های درونی حزب را نه در مجالس مشروع و عمومی حزب، بلکه می خواستند مخفيانه و در وجود فرکسيونها حل و فصل نمايند و موازی با آن دموکراسی درون حزب که فقط بر روی خطوط اساسنامه قرار داشت، هرگز نصيب اعضای حزب نشود. نبود دموکراسی درون حزب، در حقيقت به معنی سکوت و خاموش بودن اعضاء در برابر کمبودی ها و نواقص در درون حزب بود، آنچه باعث شد گراف تخلفات و انحرافات روز تا روز بالا برود.<br /><br />همچنانيکه هيچ امير و سلطانی در کشور ما داوطلبانه از قدرت کنار نرفته است، متأسفانه رهبران ح.د.خ.ا نيز به سان آنها عمل کردند و تا عليه شان کودتا نشد، با وصف اشتباهات و ناکاميهای مشهود شان، کنار نرفتند و مخالفين آنها جز توسل به کودتا، ديگر راهی نداشتند. حزبی که در طول حيات 28 ساله اش (1343- 1371) فقط دو کنگره داير کرد: اولی برای تأسيس و دومی برای انحلالش، خود بيانگر و نشاندهندهء وضع اسفبار داخلی آن است، که از نبود دموکراسی درون حزب و انحصار قدرت توسط مشتی از افراد حکايت می کند. <br /><br />از آنجائيکه ح.د.خ.ا بنابر ناهمگونيهای اجتماعی، اقتصادی و سياسی جامعهء کثرالمليتی افغانستان، متحمل انشعابات مکرر در داخل حزب شد، بعداً سبب گرديد تا از برنامهء قبلاً تصويب شده در کنگرهء اول شديداً عدول کند و با اقدامات عجولانه و نمايشی که هيچ تغييری در بنياد جامعه به بار نمی آورد و برعکس مسبب برخورد ها و تصادمات خونين در جامعه شد، متوسل شود. از طرف ديگر حزب بعد از تصرف قدرت نيز نتوانست وحدت خود را حفظ و از خود دفاع کند و نتيجه آنشد که اتحاد شوروی بنابر تعهدات گويا انترناسيوناليستی و خاصتاً هراس از به قدرت رسيدن بنيادگرايان اسلامی در همجواری اش، به افغانستان لشکر بکشد، که با عکس العملهای جدی جامعهء سنتی افغانستان و افکار عامهء جهان عمدتاً دنيای غرب مواجه شد. <br /><br />انحرافات در درون ح.د.خ.ا و عمدتاً در حلقهء رهبری باعث شد تا احزاب طرفدارش از جمله حزب کمونيست شوروی بهانه بيابد و در آن دست اندازی و مداخله نمايد. دست اندازی حزب کمونيست اتحاد شوروی در درون ح.د.خ.ا که در وجود هزاران مشاور که برداشتهای ناقصی از جامعهء افغانی و خاصتاً از اوضاع درونی ح.د.خ.ا داشتند، باعث شد تا مخاصمات درونی خصوصاً بين جناح های رقيب خلق و پرچم، مانع تحقق برنامه های دولت جوان جمهوری دموکراتيک شده و زمينه های شکست حزب و دلسردی شوروی را ببار آورده و سياستهای نوينی اتخاذ گرديد، که باب حوادث و تصادمات تازه در درون حزب و حاکميت را باز کرد و دور آخرين و فيصله کن برخورد های جناحی را سبب شد و ديری نگذشت که به غرض حذف يکديگر، تا سرحد کودتا ها پيش رفتند و نتيجه آنشد که رژيم سراپا متکی نجيب الله به مسکو، روز تا روز با تحريمهای اقتصادی و نظامی مواجه شده و راه اضمحلال را بپيمايد.<br /><br />شدت جنگها و ادامهء فشار های بين المللی، شوروی را وادار ساخت تا بر موجوديت اش در افغانستان تجديد نظر کند. از آنجائيکه مشکلات و بحران سراسر جامعهء شوروی را فرا گرفته بود و رهبران کرملين نمی توانستند مخارج جنگ افغانستان را تأمين و قربانيان جنگ را بيش از آن تحمل نمايند، مسکو که در تحت نظريات انحرافی گرباچف به باز سازی و تفکر نوين سياسی معتقد بود و ادامهء «مبارزهء طبقاتی» را در آن شرايط ميان دو ابر قدرت مجهز با سلاح اتمی ناممکن می شمرد، از سازشها و مصلحتهای بدون مرز سخن گفت و با بهانهء توافقات «ژنيو»، فرصت يافت قشونش را سلامت از افغانستان بيرون بکشد و قضايای درون افغانستان را ظاهراً به خود افغانها و در درون ح.د.خ.ا به دو جناح مخالف بسپارد. حزب که بعد از پلينوم هژدهم درز ديگری برداشته بود، نتوانست متفقاً برای مشارکت قدرت با مجاهدين آماده گردد و نتيجهء آن شد که مجاهدين به نقطهء ضعف پی ببرند و حاضر به تقسيم قدرت نشوند. <br /> <br />اما مسکو که به عقب نشينی وادار شده بود و ديگر تحمل پرداخت مصارف و مخارج جنگ افغانستان را نداشت، سعی بعمل آورد تا بهر وسيلهء ممکن به توافقات خود با غرب در مورد افغانستان صادق باقی بماند و تحت نام «توافقات ژنيو» خويشتن را از منجلاب افغانستان نجات دهد. لذا توافق و تطبيق يک جانبهء توافقات ژينو باعث شد تا بنيادگرايان که در جنگ جلال آباد نيروی خود را به آزمايش گرفته و شکست خورده بودند، از کمکهای غرب بيشتر بهره مند شده و با ادامهء بازيهای ابر قدرتها در افغانستان، همچنان به حل نظامی مسأله پافشاری نمايند.<br /><br />سازشهای مسکو با غرب و ادامهء حوادث فاجعه بار افغانستان، در شرايطی عمل می کرد که ح.د.خ.ا در درون با مشکلات بزرگی عمدتاً مشروعيت رهبری مواجه بود: يک اکثريت قابل توجه با تغيير زعامت و انتقال قدرت از ببرک کارمل به داکتر نجيب الله موافق نبودند، در حاليکه مسکو شديداً علاقمند يک شخصيت و زعيم سازشگر و متمايل به غرب بود. چنين خواست در وجود ببرک کارمل که عمری را در دفاع از انديشه های «سوسياليسم علمی» سپری کرده بود، مشکل و ناممکن بود و مسکو مجبور شد به تغيير زعامت در افغانستان بپردازد، آنچه حزب بر سر اقتدار تحمل آنرا نداشت. <br /><br />و اما در داخل افغانستان و در داخل حزب وطن و حاکميت داکتر نجيب الله، که موضعگری هايی مختلف در قبال حل اوضاع افغانستان وجود داشت، باعث شد تا با پروسهء حل صلح آميز افغانستان، برخورد های متفاوتی صورت گيرد و برنامهء «مصالحهء ملی» را تحت اين نام که گويا نجيب الله از موضع ضعف و تسليم طلبانه مصالحه می کند، در عمل تحريم کند. <br /><br />جای شک نيست که مصالحهء داکتر نجيب الله بنياد خام و غير استواری داشت و ناشی بود از ضعف و شکست و از موضع تضرع و عذر، در حاليکه مخالفين داکتر نجيب الله در درون حاکميت حزب وطن، مصالحه را از موضع قدرت مطرح می کردند و شرکت خويش را در دولت آينده حتمی می دانستند، آنچه با فروپاشی اتحاد شوروی متصور نبود و مجاهدين و خاصتاً غرب آنرا قبول نداشت. <br /><br /> اختلافات همين دو نيرو در درون ح.د.خ.ا (موافقين و مخالفين مصالحه يا به عبارت ديگر موافقين و مخالفين پلينوم هژدهم)، باعث شد تا گروه های مجاهدين و در نهايت غرب از آن سود بيشتر برند. در اين سود جويی رهبران جناح «خلق» که از سالها به انتظار خروج قوای شوروی بودند، پيشقدمتر از ديگران بودند. کودتای شهنواز تنی که يکی از آن سود جويی ها بود، پيکر زخمی ح.د.خ.ا (حزب وطن) را بيشتر ضعيف ساخت و آنرا برای بازيهای بعدی قدرتهای بزرگ جهانی به سود غرب آماده ساخت.<br /><br />مصالحهء بدون پشتوانهء نجيب الله که نه تنها از حمايهء خارجی (شوروی و ايالات متحده) برخوردار نبود، بلکه در درون حاکميت نيز مخالفين داشت، با چالشهای بزرگی مواجه بود: خلقی ها بنابر تعصبات جناحی خواهان شکست نجيب الله بودند و پرچمی ها نيز در صدد انتقام گيری از فيصله های پلينوم هژدهم!<br /><br />خلاصه اينکه از يکسو ادامهء اختلافات جناح های خلق و پرچم در درون حزب، و از سوی ديگر با دور ساختن ببرک کارمل و ايجاد درز دومی در درون حزب حاکم، شرايط برای سقوط و فروپاشی ح.د.خ.ا(حزب وطن) بيشتر شد و همان بود که با نبرد های درون حزب که همه برای قدرت طلبی و منفعتهای شخصی براه افتيده بودند، مخالفين مصالحهء ملی تحت رهبری محمود بريالی قدرت را در يک معاملهء مخفی به (جمعيت اسلامی) تسليم کرد که باعث براه افتيدن جنگهای داخلی بين گروه های مختلف دوران «جهاد» شد و تا به قدرت رسيدن «طالبان» دوام کرد. <br /><br />با آخرين شکست پرچمی ها در داخل کشور، موج تازهء مهاجرت روشنفکران افغان که اکثريت شان اعضای ح.د.خ.ا (حزب وطن) بودند، آغاز گرديد و ديری نگذشت که سر و صدا های پرچمی ها از طريق نشر جرايد و هفته نامه ها و ماهنامه ها بلند شد و موج تازهء از فعاليتهای سياسی چپ افغانی آغاز شد. در اين موج که صدای رسا را صفوف حزب داشتند و رهبران بيشتر به انزوا رفته بودند، زمزمه های از سر گيری فعاليت ح.د.خ.ا بگوش رسيد، اما از حمايت رهبران سابق به شمول محمود بريالی برخوردار نبود. تمايل شماری از رهبران به احزاب و تنظيم های اسلامی و رفتن به زيارتگاه های (حج و کربلا) و انصراف متباقی آنها از ادامهء مبارزات سياسی به دلايل کبر سن و کهولت و تکاليف صحی و غيره، دليل ديگری به فراموشی سپردن ح.د.خ.ا به شمار می رود. <br /><br />فعاليت های پراگندهء حلقات نيمه سازمان يافتهء پرچمی ها در اروپا، باعث ايجاد ترس و وحشت در درون گروه منزوی شده ای رهبران سابق گرديد، زيرا آنها که عمری را بر عليه رژيم های غربی که اکنون در ميزبانی آنها نشسته بودند، صرف کرده بودند و از جانب ديگر اکثر در ليست مجرمين جنگ افغانستان شامل بوده و بگونهء حق السکوت می پرداختند، از انکشافات اوضاع و چنين سر و صدا ها در هراس بودند، که بعد از حوادث يازدهم سپتامبر و ايجاد احزاب ليبراليستی نوتأسيس (!)، اندک نفسی به راحت کشيدند.<br /><br />ضعف اعتقادی و روحيات تسليم طلبانهء اکثر رهبران در جريان کار پلينوم هژده و بدنبال آن بعد از فروپاشی حکومت نجيب الله در عمل ثابت ساخت که، اگر گروه اول (موافقين پلينوم هژده) به پروسهء اضمحلال و بعداً انحلال حزب کمک کردند، گروه دوم (مخالفين پلينوم هژده) نيز کمی بعدتر عين گام را برداشتند و با ايجاد سازمانهای «نهضت فراگير» و «حزب متحد ملی»، آخرين ميخ ها را بر تابوت نهضت چپ کوبيدند و همزمان با صراحت اعلام داشتند که: «ح.د.خ.ا به تاريخ سپرده شده است». <br /><br />موازی با ايجاد احزاب نو تأسيس در اروپا و دهها سازمان مستقل در داخل و خارج از کشور، تعدادی از پرچمی های سابق و معتقد به دوام مبارزه نيز تلاش کردند تا خود ابتکار عمل را در دست گيرند و زمينه را برای اعادهء ح.د.خ.ا و يا هم ايجاد يک حزب چپ سراسری افغانها آماده سازند، که متأسفانه تلاش اولی ها به مؤفقيتی نيآنجاميد و دومی ها که سازمان مستقل خود «نهضت آينده» را داشتند، نيز نتوانستند در اين راستا گام های مؤثر و محسوسی را بردارند. <br /><br />در حال حاضر، اوضاع درونی روشنفکران متعلق به چپ ديروز، در حالت دشوار و مأيوس کننده ای قرار دارد و تا جائيکه ديده می شود، امکان يک وحدت واقعی بين نيروهای چپ ديروز که برای ايجاد يک حزب چپ سراسری ضروريست، در حال حاضر ديده نمی شود، زيرا عوامل باز دارندهء زيادی چون تنوع سليقه ها، برخورد های ذوقی با مسأله، وقف فقط «شامگان فارغ»، نه تمام امکانات برای اين امر، و انبوهی از مشکلات ديگری دوران مهاجرت و پراگندگی های کنونی، ايجاد يک حزب سراسری چپ و يا هم اعادهء ح.د.خ.ا را ناممکن می سازد.<br /><br />با بررسی مختصری از وقايع و شرح حال حيات پُر از فراز و نشيب 28 سالهء ح.د.خ.ا، اکنون زمان پاسُخ به اين پُرسش اساسی فرا رسيده است، که آيا تأسيس ح.د.خ.ا در چنان شرايط و کشوری نظير افغانستان، يک اقدام عجولانه، اشتباه آميز و قبل از وقت نبود؟ <br /><br />اگر آنهمه تعجيل در پياده کردن اهداف دراز مدت حزب ضروری و اقدامات شتابندهء افراطيون «خلق» ناگزير بودند، بلی، تأسيس ح.د.خ.ا يک اشتباه بود، و اما اگر آن اقدامات، انحرافی و تحميلی بودند و در عوض حزب می توانست در جهت حصول خواستهای صنفی زحمتکشان، وادار ساختن دولت بخاطر اصلاحات بيشتر و همزمان تنوير اذهان مردم، آنچه برنامهء آنزمان ح.د.خ.ا را در يک دراز مدت تشکيل می داد و می توانست مصدر خدمتی گردد، تأسيس ح.د.خ.ا، يک گام درست و يک اقدام وطنپرستانه بوده است./<br /><br />(پايان)<br /><br />بيستم سپتامبر 2009 برابر با بيست و نهم سنبله 1388- دنمارک</span></span><br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br /><span style="color: #000099;"><span style="font-size: large;">اظهار امتنان:</span></span><br /><br />از مطبعهء «صميم» در کابل که در تهيه و چاپ پُشتی رساله و از خانم «بوديل اينوک» در دنمارک که در چاپ متن، صفحه آرايی و صحافت اين رساله کمک دوستانه و بی شائبه کرده اند، اظهار سپاس و امتنان می نمايم. <br /><br />حق چاپ و کاپی اين رساله برای نويسندهء آن محفوظ است<br />تعداد طبع برای چاپ دوم 500 جلد<br /><br /><span style="color: #0000CC;"><span style="font-size: large;">منابع و مأخذ:</span></span><br /><br /><span style="color: #0000CC;">- «افغانستان در مسير تاريخ» از مير غلام محمد غبار<br />- «افغانستان در پنج قرن اخير» از مير محمد صديق فرهنگ<br />- «ياد داشتهای سياسی و رويداد های تاريخی» از سلطانعلی کشتمند<br />- «ظهور و زوال حزب دموکراتيک خلق افغانستان» از دستگير پنجشيری<br />- «نگاهی به تاريخ ح.د.خ.ا» از عبدالقدوس غوربندی<br />- «اردو و سياست در سه دههء اخير افغانستان» از محمد نبی عظيمی<br />- «شب های کابل» از جنرال عمرزی<br />- گزارش کميته مرکزی ح.د.خ.ا به دومين کنگرهء حزب<br />- قانون اساسی دوران محمد ظاهر شاه<br />- اساسنامه های ح.د.خ.ا در دورانهای قبل و بعد از حاکميت دولتی<br />- رسالهء «بخاطر رنجهای بيکران مردم افغانستان» از نشرات «آزادی»<br />- مجلات «آزادی» چاپ دنمارک<br />- سايت های انترنتی «آزادی»، «نهضت آينده» و «لوموند ديپلوماتيک»<br /></span> Mon, 14 May 2012 19:37:26 http://azadi.dk/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=38&forum=2